น้าดำทะมึนลงเล็กน้อย พูดกับเสี่ยวเฟิ่งเย่ที่ขี่หลังเขาอยู่ว่า “นายท่าน ท่านอยากท่องจำวิชากำลังภายใน หรืออยากยกสูง?”
“ข้าอยากนอน ข้าอยากกินของอร่อย ข้าอยากไปเล่น ข้าอยาก…” เด็กน้อยขี่หลังเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ ดวงหน้าน้อยๆ ยับยู่ยี่ กลีบปากเล็กๆ ห่อเป็นวงกลม
“ไม่มีทางเลือกอื่น ท่องจำวิชากำลังภายในหรือฝึกวิชาหมัด ท่านเลือกได้แค่หนึ่งในสองอย่างนี้”
“แต่ท่องจำวิชากำลังภายในหมายถึงอะไร ท่องนั้นท่องจำได้แล้ว แต่ข้าไม่เข้าใจนี่นา!” เด็กน้อยไถลตัวลงจากแผ่นหลังของเจ้าหยาง เบะปาก มองเขาด้วยดวงตาที่รื้นไปด้วยน้ำตา “เสี่ยวหยางหยาง อันนั้นไม่สนุกเลยสักนิด”
เห็นอย่างนั้น เจ้าหยางก็ครุ่นคิดแล้วบอกว่า “เช่นนั้นข้าพาท่านไปที่อื่น” เขาบอก ก่อนจะจูงมือเสี่ยวเฟิ่งเย่ไปอีกทาง
“พวกเราจะไปทำอะไรหรือ? พวกเราจะไปเล่นกันที่ไหนหรือ?” เสี่ยวเฟิ่งเย่สาวเท้าสั้นๆ ก้าวตามไป ถามไม่หยุดปาก
“ถึงแล้วท่านก็รู้เอง” เจ้าหยางบอก พาเขาไปที่ตำหนักข้างที่ไม่ค่อยมีคน
หลังจากมาถึงข้างในตำหนักข้างที่ไม่มีใครอยู่ เจ้าหยางก็หยุดเท้า แล้วมองรอบๆ ก่อนหันไปพูดกับเสี่ยวเฟิ่งเย่ว่า “นายท่าน ท่านพ่อและท่านแม่ของข้า รวมถึงท่านปู่และท่านย่าของข้าล้วนอยู่ที่นี่ ท่านมองเห็นพวกเขาหรือไม่?”
ได้ยินอย่างนั้น เสี่ยวเฟิ่งเย่กระพริบตาสุกใสปริบๆ ไปรอบๆ “ไม่เห็น ที่นี่ไม่มีใครอยู่เลย”
แต่ทว่า พอเขาพูดจบ เงาร่างหนึ่งก็ค่อยปรากฏตัวออกมา นั่นก
