า หวั่นหรง เขาจะได้พบนางแล้ว เขาลืมนางไปเป็นเวลาสิบปี ปล่อยให้นางเผชิญหน้ากับทุกอย่างเพียงลำพัง ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ ความรสึกผิดก็จะก่อตัวในใจ
นางจะนึกโทษเขาหรือไม่?
เขาไม่รู้ว่าตนเองเดินเข้ามาข้างในกับลูกสาวเขาอย่างไร รู้เพียงว่าตลอดทางมีคนออกมาทักทายเขา สมองเลือนรางไม่ค่อยตอบสนอง รู้เพียงว่าหัวใจเต็มไปด้วยความประหม่า
เลี้ยวผ่านถนนเล็กๆ หลายสายมาถึงบานบ้านแห่งหนึ่ง เฟิ่งจิ่วหยุดฝีเท้าไม่เดินตามเข้าไป เธอพูดกับท่านพ่อที่อยู่ข้างๆ ว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่อยู่ข้างใน ท่านเข้าไปเถิด!”
เอ่ยจบ เธอถอยหลังออกมา แล้วเดินไปยังลานบ้านด้านหน้าพร้อมกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อ
เหลิ่งซวงที่อยู่ในลานบ้านเห็นผู้มาจึงถอยออกไปเงียบๆ ถึงแม้จำไม่ได้ว่าเป็นผู้ใด แต่พอเห็นพวกนายท่านต่างถอยออกไปไม่เข้ามา นางเองก็ถอยออกมาอย่างรู้กาลเทศะ เพียงจากไปเงียบๆ
เฟิ่งเซียวสาวเดินเข้าไป เขาก้าวเท้าเบาๆ ราวกับกลัวจะทำให้นางตกใจ ฝีเท้าสาวเดิน พลางจ้องมองเงาร่างสง่างามที่กำลังตัดแต่งกิ่งดอกไม้อยู่ในสวน
เงาร่างอรชรงดงาม เส้นผมสีหมึกอันนุ่มสลวย ชุดกระโปรงสง่างามสะอาดตา กลิ่นอายอ่อนโยน ทุกสิ่งล้วนคุ้นเคย ไม่มีสิ่งใดที่ไม่ทำให้เขาใจเต้น เสี้ยวนาทีหนึ่ง ราวกับได้หวนย้อนไปยังตอนที่พบกันครั้งแรก…
ซั่งกวนหวั่นหรงที่หันหลังให้เขาไม่รู้เลยว่าผู้มาด้านหลังคือเฟิ่งเซียว นางนึกว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคือเหลิ่งซวง จึงพูดโดยไม่หันมองว่า “เ
