อกพวกเขาก่อน ดูว่าพวกเขาจะว่าอย่างไร?”
“พรุ่งนี้เถิด! พรุ่งนี้พวกเราถามความคิดเห็นพวกเขา” เซวียนหยวนโม่เจ๋อบอก จ้องเธอด้วยสายตาแน่วแน่ “ข้าเก็บสะสมของดีไว้มากมายเพื่อเตรียมเป็นสินสอดให้เจ้า ไม่ว่าจะเป็นส่งสินสอดหรือวันต้อนรับ ข้าจะจัดงานให้สมเกียรติ ประกาศให้ทุกฝ่ายรู้ว่าเจ้าเฟิ่งจิ่วแต่งงานกับข้าแล้ว”
“ที่จริงไม่ต้องทำเช่นนั้นก็ได้ ถึงอย่างไรการแต่งงานก็เป็นเพียงเรื่องของเราสองคน ไม่เกี่ยวกับผู้อื่น ทำเหมือนคนทั่วไปก็พอแล้ว” เธอรู้ว่าในใจเขามีเธออยู่ รู้ว่าเขารักเธออย่างลึกซึ้ง เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว
ส่วนเรื่องอื่น ก็เป็นเพียงเรื่องที่ทำให้คนนอกดู สำหรับเธอ จะทำหรือไม่ทำล้วนไม่เป็นไร
ในอีกด้าน กวนสีหลิ่นที่ได้ยินว่าเฟิ่งเซียวมาถึงแล้วรีบกลับจากร้านยา ครั้นเดินเข้ามาในลานหน้าบ้านก็เห็นเฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อกำลังยืนอิงแอบกันอยู่ เห็นอย่างนั้น เขาไม่ได้รบกวน แต่เดินอ้อมไปอีกทางหนึ่ง ตั้งใจจะไปถามเหลิ่งหวาดู
ทว่า ขณะเดินอ้อมไปอีกทางได้ไม่นาน ก็แจอสองพี่น้องเหลิ่งซวงกับเหลิ่งหวา
“เหลิ่งหวา ได้ยินว่าพ่อบุญธรรมของข้ามาถึงแล้ว? จริงหรือไม่?”
สองคนที่กำลังพูดคุยกันอยู่ได้ยินก็หันไปมองเขา เหลิ่งซวงพยักหน้าเบาๆ เหลิ่งหวากลับยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วบอกว่า “มาถึงแล้วขอรับ ตอนนี้อยู่ในสวนกับฮูหยิน”
………………………………….
