แน่? นี่ทั้งบ่ายแล้วก็ยังไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย หรือว่าทั้งสองคนกำลังนอนพักกลางวันอยู่ข้างใน? ไม่ได้ทำอะไรกันเลย?
นึกมาถึงตรงนี้ เขาอดถามไม่ได้ “อิ่งอี เจ้าว่าได้เรื่องหรือยัง?” ถามไปนานก็ยังไร้เสียงตอบรับจากอิ่งอี เขาจึงหันไปมอง แล้วใช้ศอกกระทุ้งเขา “ข้าถามเจ้าอยู่นะ!”
“ข้าไม่รู้”
อิ่งอีตอบเสียงเย็น หางตาเหลือบเห็นเหลิ่งซวงที่เดินเข้ามาไม่ไกล จึงพยักพเยิดให้เขาหันไปมองผู้มา
เห็นเหลิ่งซวง ฮุยหลางยิ้มกว้าง รีบเดินเข้าไปขวางหน้านาง “เหลิ่งซวง เจ้ามาได้อย่างไร? มีเรื่องอะไรงั้นหรือ?”
มองดูฮุยหลางที่ขวางทาง เหลิ่งซวงขมวดคิ้ว แล้วเหลือบมองอิ่งอี ถามว่า “พวกท่านสองคนทำอะไรอยู่ตรงนี้? เจ้าตำหนักยมราชอยู่ข้างในหรือ? พอดีเลย ฮูหยินเตรียมอาหารเย็นไว้ สั่งให้ข้ามาเชิญพวกนายท่านไปกินข้าว”
ขณะพูดก็ทำท่าจะเดินไปข้างหน้า แต่กลับถูกขวางไว้อีกครั้ง
“เดี๋ยวๆๆๆ” ฮุยหลางยิ้มมองนาง “ตอนนี้พวกนายท่านยังไม่ออกมาเลย! เจ้าอย่าเข้าไปทำให้เสียเรื่อง”
“ทำเสียเรื่องอะไร?” เหลิ่งซวงชะงัก มองไปที่เรือนแวบหนึ่ง ในลานบ้านไม่เห็นเงาร่างของทั้งสอง เช่นนั้นก็อยู่ในบ้านงั้นหรือ?
“พวกเขายังไม่ตื่นเลย!” ฮุยหลางเพิ่งพูดจบ ก็ได้ยินเสียงประตูเปิดออก
………………………………….
———————————
