พาหนะบินออกไป ในมือถือกระบี่ยาวบินออกไปข้างหน้า กลิ่นอายพลังวิญญาณถูกถ่ายเทใส่กระบี่ยาวในมือ ใช้สังหารเปิดทาง กระทั่งมาถึงกลางอากาศที่ห่างออกมาประมาณสามสิบจั้ง
มองดูเหตุการณ์กลางหุบเขา เขากำลังจะลงไป ก็ได้ยินเสียงหงส์ไฟดังมาก่อน
“เดี๋ยวก่อน”
“ทำไมหรือ?” เฟิ่งเซียวถาม
“ด้านล่างมีหมอกพิษ ผลวิญญาณดั้งเดิมอะไรนั่นน่าจะเป็นสิ่งที่เรืองแสงอยู่กลางหมอกพิษนั่น หากลงไปพวกเราคงหนีออกมาได้ยาก ท่านฟังข้านะ พวกเราจะ…”
หงส์ไฟบอกแผนการให้เขาฟัง
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งเซียวชะงักเล็กน้อย ถามว่า “เจ้ามั่นใจหรือไม่?”
“วางใจ แค่นี้เรื่องเล็ก” หงส์ไฟเชิดคางแล้วพูดด้วยความมั่นใจ
“เช่นนั้นก็ดี” เขารับคำแล้วเปลี่ยนทิศทาง มุ่งหน้าไปยังเส้นทางที่เขาต้องผ่าน และในขณะที่ไม่มีใครสังเกต หงส์ไฟกระพือปีกบินลงไปยังหุบเขาลูกนั้น
มองดูเฟิ่งเซียวมุ่งหน้าไปยังอีกทิศหนึ่ง นอกจากชายชราแล้ว คนอื่นล้วนนึกว่าเขากลัวจนไม่กล้าลงไป จึงหัวเราะเย้ยหยัน “นึกว่าจะเป็นชายชาตรีมีความสามารถจริงๆ เสียอีก ดูท่าก็ไม่เท่าไรนี่นา”
ชายชราไม่พูดอะไร มองดูเฟิ่งเซียวที่ฝ่าค่ายกลวิญญาณเข้าสู่เขาหลงวิญญาณและค่อยๆ ไกลออกไป เขาหลงวิญญาณในเขาลูกนี้ถูกร่ายค่ายกลหลงวิญญาณไว้ ไม่ใช่ผู้ฝึกตนธรรมดาจะฝ่าออกไปได้ โดยเฉพาะยามกลางคืนค่ายกลยิ่งสับเปลี่ยนรูปแบบมากกว่าปกติ
เขาอยากตามออกไปดู แต่กลับถูกวิญญาณร้ายโผล่เข้ามาพัวพัน ทำได้เพียงถอยหลังไปหลายก้าว เวลาผ
