ังเข้ามา แล้วยังมีเงาสีขาวรางๆ ลอยเข้ามา
โต๊ะที่ชั้นหนึ่งถูกกระแทกล้มไปด้านหนึ่ง เงาสีขาวนับไม่ถ้วนลอยเข้ามาและอาละวาดไปทั่วสี่ทิศ เหล่าผู้บำเพ็ญตนที่เมาหลับอยู่ที่ชั้นหนึ่งสั่นสะท้านไปทั้งตัว จากนั้นก็ลุกขึ้นมา
“ฮ่าๆๆๆ…”
เสียงหัวเราะดังออกมาจากปากของผู้บำเพ็ญตนพวกนั้น ภายใต้แรงกดดันอันสะท้านสะเทือน กระแสอากาศสั่นสะเทือนเล็กน้อย ใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยว สายตาตวัดขวับ หันขึ้นมามองคนที่อยู่บนชั้นสอง
“แย่แล้ว! พวกเขาถูกผีเข้าสิงแล้ว!”
เหล่าผู้บำเพ็ญบนชั้นสองหน้าเปลี่ยนสี มองดูผู้บำเพ็ญตนที่ถูกผีสิงพวกนั้นกำลังพยายามทำลายเขตอาคมแล้วบุกเข้ามา ก็อดหันไปมองชายชราที่นั่งอยู่ด้านหนึ่งไม่ได้ “เขตอาคมนี้ต้านทานพวกมันได้หรือไม่?”
ชายชราลูบหนวด เหลือบมองแวบหนึ่ง “เขตอาคมนี้ป้องกันผี ไม่ได้ป้องกันคน หากเดาไม่ผิด เขตอาคมนี้ต้านทานการโจมตีจากคนพวกนั้นได้ไม่กี่ครั้ง”
“อะไรนะ? ตาเฒ่านี่! ต้านการโจมตีได้ไม่กี่ครั้งเจ้าก็ยังมีหน้ามาเก็บพวกข้าคนละหนึ่งร้อยเหรียญทองงั้นหรือ?” พวกเขาโวยวายอย่างหัวเสีย ในมือถือกระบี่เตรียมตัวสู้
แต่ทว่า ในตอนที่พวกเขาเพิ่งจะพูดจบ เขตอาคมที่ชั้นสองก็ถูกทำลายเสียงดังบึ้ม ผู้บำเพ็ญตนเหล่านั้นที่ถูกผีสิงยังไม่ทันพุ่งเข้ามา วิญญาณนับไม่ถ้วนก็ลอยเข้ามาก่อน หมายจะเข้าสิงร่างพวกเขา…
………………………………….
[1] ยามจื่อ หมายถึงเวลาเที่ยงคืน
