ลับสนิท เพราะเขาร่ายอาคมเก็บเสียงเอาไว้ ไม่ได้ยินเสียงข้างนอก ย่อมไม่ได้ยินเสียงสายลมแปลกๆ ที่ชวนให้ขนลุกนั่นด้วย
“เหอะ! คนคนนี้กลับใจแข็งนัก”
ผู้บำเพ็ญตนคนหนึ่งเหลือบมองเฟิ่งเซียวที่กำลังหลับสนิท แล้วยิ้มหยัน “อีกเดี๋ยวจะตายอย่างไรยังไม่รู้”
คนอื่นๆ เองก็หันไปมองเฟิ่งเซียวตรงมุมห้อง สายตาบ่งบอกว่ากำลังรอดูเรื่องสนุก
เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ ยิ่งใกล้ยามจื่อ[1] บ้างก็เตรียมตัวออกไปข้างนอก บ้างก็ตั้งใจจะเป็นเพียงผู้ชม สถานที่ที่ผลวิญญาณดั้งเดิมอยู่ คือหุบเขาด้านหลังที่ห่างจากที่นี่ไม่ถึงสามสิบจั้ง
คนที่อยู่ชั้นล่างออกไปด้วยกัน แม้รู้ว่ายามจื่อพลังหยินรุนแรง แต่คืนนี้เป็นคืนที่ผลวิญญาณดั้งเดิมสุกและร่วงจากต้น ร้อยวิญญาณจะแย่งชิง แล้วนับประสาอะไรกับพวกเขาเล่า?
ต้องรู้ไว้ว่า แม้จะเป็นวิญญาณหากได้ผลวิญญาณดั้งเดิมไปก็จะมีอายุบำเพ็ญร้อยปี และหากพวกเขาอยากได้ผลวิญญาณดั้งเดิมนั่น ก็ต้องแย่งชิงกับวิญญาณเหล่านั้น!
คนในโรงเตี๊ยมออกไปทีละคน บ้างก็ไปด้วยกัน บ้างก็ไปคนเดียว ไม่นาน แม้แต่คนบนชั้นสองก็ออกไปกันแล้ว มีเพียงชายชราที่เดินเก็บของอยู่ในโรงเตี๊ยมคนเดียว
ยามมาถึงชั้นสอง เห็นว่าเฟิ่งเซียวที่อยู่ตรงมุมห้องกำลังหลับสนิท ชายชราคนนั้นยิ้มๆ แล้วเดินไปนั่งลงที่ด้านหนึ่ง
ยามจื่อ ดวงจันทร์ถูกพยับเมฆปิดบังจนมิด ในเวลานี้เอง ประตูโรงเตี๊ยมถูกลมแรงพัดเปิด ลมกลางคืนอันหนาวเหน็บและเสียงวิญญาณโหยหวนด
