ปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันที อิริยาบถแฝงไว้ด้วยความเหนียมอาย
เฟิ่งจิ่วกระตุกมุมปาก สายตาไหวระริก “แม่นางก็อยากซื้อเครื่องประดับหรือท”
ซั่งกวนหวั่นหรงที่อยู่ข้างๆ เห็นลูกสาวเกี้ยวพาหญิงสาวต่อหน้าตนเอง ก็อดส่ายหน้าไม่ได้ ทว่าในดวงตากลับเต็มไปด้วยแววรักใคร่
เด็กคนนี้ ช่างเจ้าเล่ห์เสียจริง มีลูกไม้สารพัด หลายครั้งก็ไม่รู้ว่านางจะทำเรื่องแบบใดบ้างในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า
“เจ้าค่ะ” หญิงสาวคล้ายนึกไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มชุดแดงตรงหน้าจะคุยกับนาง จึงดูประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย
แต่เพราะผู้ชายตรงหน้าหล่อเหลาจนไม่อาจละสายตาออกไปได้ เครื่องหน้าทั้งห้าที่ประณีตรวมถึงรอยยิ้มมีเสน่ห์นั่น ช่างเปี่ยมไปด้วยพลังพิฆาตสำหรับสาวๆ คนเช่นนี้ มองหาทั้งเมืองก็ไม่เห็นสักคน ด้วยเหตุนี้ นางกล้ามั่นใจ ว่าเด็กหนุ่มจะต้องมาจากต่างเมืองแน่ๆ
หากเป็นคนในเมืองนี้ นางไม่มีทางไม่รู้จัก
“ข้ากลับรู้สึกว่าเครื่องประดับผมชุดนี้งดงามหรูหรากว่า และช่วยขับบุคลิกสง่างามของแม่นางให้เด่นได้ดียิ่งกว่า” เฟิ่งจิ่วชี้ไปที่เครื่องประดับผมอัญมณีสีแดงชุดหนึ่งบนชั้นวาง
หญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าชั้นวางของได้ยินอย่างนั้น ก็รีบนำเครื่องประดับชุดนั้นออกมา แล้ววางตรงหน้าหญิงสาวที่แต่งตัวหรูหรา “คุณหนู เชิญดูได้เลยเจ้าค่ะ”
“แม่นางบุคลิกสง่างาม ข้าคิดว่าชุดนี้และชุดนี้เหมาะกับแม่นาง” เฟิ่งจิ่วชี้เครื่องประดับสองชุด จากนั้นยังหยิบปิ่นเล่มหนึ่งที่อยู่ในชุดเครื่องประ
