บทที่ 762 ขโมยขึ้นบ้าน
อะไรนะ?!
เฉินต้าซานพุ่งเข้าไปในห้องด้วยความร้อนใจ
เฉินหลิ่งแข้งขาไม่ดีอยู่แล้ว ทั้งยังถูกลูกชายชนอีก จึงเดินตามมาข้างหลัง
เขาด่าเฉินต้าซานว่า “อยากตายเรอะ? แทบจะเหยียบพ่อตัวเองอยู่แล้ว!”
“ขอโทษขอรับ ท่านพ่อ ข้าต้องรีบใช้เงิน…” เฉินต้าซานตอบ ยามนี้ไปถึงในห้องแล้ว
เพียงเห็นว่ากล่องเงินตกอยู่บนพื้น สิ่งของในนั้นถูกรื้อค้นกระจัดกระจาย
นอกจากนั้น หมอนก็ตกลงจากเตียง ผ้าห่มพาดอยู่มุมเตียง
เฉินเสิ่นยังค้นหาของอยู่ตรงนั้นด้วยความร้อนใจ “อยู่ที่ไหนนะ?”
“ทำไมถึงไม่เจอเล่า?”
“เป็นไปไม่ได้ คราวก่อนข้ายังเห็นอยู่เลย”
……
เฉินต้าซานมาถึงก็หยิบกล่องเงินขึ้นมาค้นอีกรอบ
เฉินเสิ่นพึมพำพลางเหลือบมองความเคลื่อนไหวของเขา ในใจร้อนรุ่มเหลือประมาณ ขณะเดียวกัน นางก็ปลอบตัวเองว่า ‘ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว ตราบใดที่ข้าไม่ยอมรับ คนอื่นก็ไม่มีทางรู้’
“ท่านพ่อ กล่องเงินใบนี้มีชั้นลับอยู่ไหมขอรับ?” เฉินต้าซานพบว่าในกล่องเงินนั้น นอกจากเหรียญทองแดงกับเศษเงินอีกเล็กน้อยก็ไม่มีของอย่างอื่น
แต่จะเป็นไปได้อย่างไร?
เขาทำงานมาหลายปี เงินที่หากลับมาให้ที่บ้านตลอดทั้งปีไม่ได้มีแค่เศษเงินและเหรียญทองแดงพวกนี้หรอกนะ
เขาหันกลับมาถามบิดา เพราะจำได้ว่ากล่องเงินใบนี้บิดาเป็นคนเอากลับมา
เฉินหลิ่งรับมาตรวจดูแล้วก็เอ่ยว่า “ชั้นลับก็อยู่ตรงนี้อย่างไรเล่า? เจ้าเปิดออกมาแล้ว…”
“แต่มีเงินอยู่แค่นั้น”
เฉินหลิ่งร้อน
