ใจขึ้นมา เงยหน้าขึ้นถามเฉินเสิ่น “แม่ต้าซาน เจ้าเก็บเงินไว้ที่ไหน? เจ้าลองคิดดูซิว่าเอาไปเก็บไว้ที่อื่นจนลืมไปหรือเปล่า?”
“ข้าจะรู้ได้อย่างไร? ข้าจำได้ว่าข้าเก็บเงินไว้ในกล่องเงินแล้วชัด ๆ แต่ตอนนี้กลับหาไม่เจอ…” เฉินเสิ่นชี้ไปบนเตียงและบริเวณอื่น ๆ พลางพูดว่า “ที่ซ่อนเงินอื่น ๆ ข้าก็หาหมดแล้ว ไม่มีเลย ข้าร้อนใจจะตายอยู่แล้ว ต้าซานต้องใช้เงินเพราะเรื่องงานของเขา แต่เงินกลับไม่อยู่แล้ว…”
เฉินหลิ่งย่อมรู้ว่าปกติเฉินเสิ่นมักจะเอาเงินไปซ่อนไว้ที่ไหนบ้างจึงช่วยหา “อาจอยู่ในที่ประจำนั่นแหละ แต่เจ้าหาไม่ดีเฉย ๆ หรือเปล่า? ข้าช่วยหาอีกทีก็แล้วกัน”
น่าเสียดายที่ถึงจะมีเฉินหลิ่งมาช่วยหาอีกคนก็ยังหาไม่เจอ
นอกจากเศษเงินที่เหลืออยู่เล็กน้อยก็ไม่มีอะไรอีก
เงินพวกนั้นหายไปไหนหมด?
เฉินต้าซานแคลงใจ “ท่านแม่ ครั้งล่าสุดที่ท่านเห็นเงินคือเมื่อไหรขอรับ?”
“ก็ช่วงหลายวันนี้เนี่ยแหละ…” เฉินเสิ่นลังเล ไม่ใคร่กล้าพูดความจริงสักเท่าไหร่
นางกลัวว่าหากบอกละเอียดเกินไป สามีจะจำได้ว่าตนเองไปดูกล่องเงินครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ แล้วจะไม่สอดคล้องกัน ทำให้ถูกจับพิรุธได้
“ไอ้หยา ข้าจะไปจำชัดเจนขนาดนั้นได้อย่างไร? ทุกวันมีเรื่องเยอะไปหมด ข้าไม่ได้กอดกล่องเงินพวกนั้นนอนเสียหน่อย จะได้เอาออกมานับอยู่ได้ทุกวัน…” นางยังหันมาถามเฉินหลิ่งว่าครั้งล่าสุดที่เอาเงินออกมานับได้บอกเขาเอาไว้หรือไม่ว่ามีเงินอยู่เท่าไหร่
เฉินหลิ่งนึกทบ
