เหมาะเกินไปแล้ว!’
“ข้าลำบากตรากตรำทำงานมาหลายปีกว่าจะสั่งสมเงินจำนวนนั้นมาได้ พวกเขากลับประเสริฐจริง ๆ เพิ่งเข้ามาอยู่ในเรือนพวกเราได้ไม่เท่าไหร่ก็มาขโมยเงินของพวกเราเสียแล้ว ข้าว่าแล้วเชียว มีคนมาเช่าเรือนอยู่ที่ไหนมือเติบขนาดนี้ เพิ่งเข้ามาอยู่ก็จ่ายล่วงหน้าตั้งครึ่งปี…ที่แท้ พวกเขาก็หาเงินมาได้ง่าย ๆ แบบนี้นี่เอง!” เฉินต้าซานยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห “ไม่แน่ว่าค่าเช่าที่จ่ายให้พวกเราก็ขโมยมาจากในเรือนพวกเรานี่แหละ ตอนนี้คงกำลังเยาะเย้ยพวกเราอย่างได้ใจเต็มที่อยู่เลยกระมัง”
ครั้นเห็นเฉินเสี่ยวซาน เฉินต้าซานก็เรียกเขาไปคิดบัญชีสกุลจูด้วยกัน
คนเราไม่ควรทำกันเช่นนี้ ค่าเช่าก็คือค่าเช่า มาขโมยเอาจากเจ้าบ้านแบบนี้ได้อย่างไร?
ยังจะพูดว่าตัวเป็นปัญญาชนอีก คนไร้ยางอายแบบนี้ทำให้ปัญญาชนอับอายขายขี้หน้าไม่เหลือชิ้นดีแล้ว
“ท่านแม่ ท่านวางใจได้ ข้าจะต้องไปทวงเงินกลับมาได้แน่ขอรับ” เฉินต้าซานกล่าวอย่างดุดัน “ถ้าพวกเขากล้าไม่คืน ข้าก็จะถลกหนังจูซิ่วไฉนั่นออกมาซะ ดูซิว่าพวกเขารักเงินหรือรักตำแหน่งซิ่วไฉนั่นมากกว่ากัน”
