ิตรกัน ถือว่ามีความมั่นคงมากแล้ว จึงให้หงส์ไฟติดตามเขามา เพื่อคอยดูแลเขาระหว่างการเดินทาง
ระหว่างทาง หงส์ไฟแปลงกายเป็นนกติดตามอยู่ข้างกายเขา เพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจของผู้คน แม้จะพบเจออันตรายอยู่สองสามครั้ง แต่พวกเขาก็เอาตัวรอดมาได้อย่างปลอดภัย
บนกิ่งไม้ เจ้าหงส์ไฟสีแดงดุจเปลวเพลิงที่แปลงกายเป็นนกน้อยกระพือปีกบินลงมา หยุดเกาะบนไหล่ของเฟิ่งเซียว “เมื่อเราไปถึงแปดจักรวรรดิใหญ่แล้วจะตามหาพวกนางได้อย่างไร?”
“ตามหาคนของโม่เจ๋อแล้วบอกให้พวกเขารู้ก็ได้” เขาตอบ ลุกขึ้นแล้วบอกว่า “พวกเราเดินทางกันต่อเถิด!” เขาหยิบพาหนะทางอากาศออกมาแล้วโยนขึ้นข้างบน พาเจ้าหงส์ไฟกระโดดขึ้นไป นั่งพาหนะทางอากาศเพื่อเดินทางต่อ
เวลาล่วงเลยไปอีกครึ่งเดือน
เฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่ไม่รู้เลยว่าเฟิ่งเซียวกับเจ้าหงส์ไฟกำลังเดินทางมา ยามนี้เดินทางกลับมาถึงแล้ว ระหว่างทางมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นทำให้พวกเขาเสียเวลา ไม่เช่นนั้นก็คงไม่ต้องใช้เวลาถึงครึ่งเดือน
เห็นเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่ยิ่งใกล้กลับถึงเรือนที่พัก ร่างกายก็ยิ่งตึงเกร็ง เฟิ่งจิ่วประหลาดใจเล็กน้อย ถามว่า “ท่านเป็นอะไรไป? ไม่สบายหรือ? ทำไมถึงได้ดูแปลกๆ ไปเล่า?”
ด้านหลัง ฮุยหลางที่กำลังจูงเหล่าไป๋แอบหัวเราะอย่างไร้เสียง นายท่านไม่สบายเสียที่ไหนกัน? ดูก็รู้แล้วว่ากำลังตื่นเต้นที่ต้องไปพบท่านแม่ยายต่างหาก
“ครั้งที่แล้วตอนพบท่านแม่ของเจ้า นางกำลังหมดสติ ครั้งน
