ี้ต่างหากจึงจะถือว่าพบหน้ากันอย่างเป็นทางการครั้งแรก? ในใจก็เลยประหม่าเล็กน้อย” เขาเม้มปาก แล้วบอกเธออย่างตรงไปตรงมา เพิ่งจะพูดจบ ก็เห็นเธอที่อยู่ข้างกายทำหน้าอึ้งงัน จากนั้นก็หัวเราะเสียงดังลั่น
เขารู้สึกอับอายระคนขุ่นเคือง แล้วถามอย่างไม่เข้าใจ “มีอะไรให้น่าขำกัน? นี่ข้าก็กำลังกังวลว่าจะทำให้นางไม่ประทับใจอย่างไรเล่า”
“เข้าใจแล้วๆๆ ไม่หัวเราะแล้ว” เธอยิ้มๆ แล้วโบกมือ ดวงตาคู่นั้นโค้งเหมือนจันทร์เสี้ยว บอกว่า “หากนางไม่ประทับใจท่านเล่า? ท่านก็จะไม่สู่ขอข้าแล้วหรือ?”
“เรื่องนั้นไม่มีทางอยู่แล้ว” เซวียนหยวนโม่เจ๋อพูดเสียงเข้ม
“ต้องอย่างนั้นสิ ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ท่านจะประหม่าอะไรกัน? ยิ่งไปกว่านั้น ข้าเล่าเรื่องท่านให้ท่านแม่ของข้าฟังตั้งนานแล้ว นางประทับใจท่านมาก ท่านวางใจเถิด! นางเป็นคนใจดีมาก” เธอยิ้มจนตาเล็กหยี จูงมือเขา แล้วสาวเท้ายาวๆ เดินไปข้างหน้า ครั้นมาถึงหน้าเรือนที่พักก็เคาะประตู
เหลิ่งหวาที่อยู่ข้างในได้ยินเสียงเคาะประตู ก็เดินมาถาม “ผู้ใดกัน?”
“ข้าเอง!” เฟิ่งจิ่วตะโกนตอบจากข้างนอก
………………………………….
ตอนที่ 1610 คิดถึงเหลือเกิน
เหลิ่งหวาที่ได้ยินเสียงพลันยิ้มกว้าง รีบเดินไปเปิดประตู ครั้นเห็นกลุ่มคนที่อยู่ข้างนอก ก็พูดด้วยความดีใจ “นายท่านกลับมาแล้ว”
“เหลิ่งหวา ช่วงนี้สุขภาพของท่านแม่ข้าเป็นอย่างไรบ่าง? อีกอย่าง ท่านพี่ข้ามาถึงหรือยัง?” เฟิ่งจิ่วยิ้มตาหยีเดินเข้ามาในลานบ้า
