น ชะเง้อมองข้างใน ก็ไม่เห็นพวกเขาอยู่
เหลิ่งหวาเปิดประตูให้พวกเขาเข้ามา พลางบอกว่า “นายท่านไม่ต้องเป็นห่วง ฮูหยินแข็งแรงดีขอรับ คุณชายกวนมาถึงตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อนแล้ว ช่วงนี้ว่างเมื่อใดเขาก็จะแวะไปที่ร้านขายยาตลอด วันนี้ก็ตามตู้ฝานออกไปแล้ว ยังไม่กลับมาเลยขอรับ”
“มาถึงก็ดีแล้ว” เธอพยักหน้า แล้วถามอีกว่า “ท่านแม่ของข้าเล่า?”
“ฮูหยินกับท่านพี่ของข้าอยู่ที่ลานบ้านหลังเรือนขอรับ” เหลิ่งหวาบอก “พักนี้ฮูหยินบ่นคิดถึงนายท่านตลอด หากรู้ว่านายท่านกลับมาแล้ว จะต้องดีใจมากแน่ๆ”
เฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อสบตากันแวบหนึ่ง ทั้งสองเดินที่ลานบ้านด้านหลัง ส่วนฮุยหลางก็ส่งเสี่ยวไป๋ให้เหลิ่งหวา จากนั้นก็ตามพวกเขาไปที่ด้านหลังด้วย
พวกเขายังไปไม่ถึงลานบ้านหลังเรือน เจ้ากลืนเมฆาที่นอนอยู่ด้านหลังราวกับสัมผัสได้ มันลุกขึ้นแล้ววิ่งออกมา “นายท่านกลับมาแล้ว!”
ได้ยินอย่างนั้น ซั่งกวนหวั่นหรงที่อยู่ในลานบ้านด้านหลังชะงักงัน จากนั้นก็ลุกขึ้นด้วยความดีใจ จะเดินออกไปข้างนอก “เสี่ยวจิ่วกลับมาแล้วหรือ?”
เหลิ่งซวงที่อยู่ข้างๆ รีบประคองนาง “ฮูหยิน ท่านนั่งก่อนเจ้าค่ะ ข้าจะออกไปดูเอง” เพิ่งจะสิ้นเสีง ก็เห็นกลุ่มคนเดินเข้ามาในลานบ้าน
“ไม่ต้องดูแล้ว พวกข้าเอง” เฟิ่งจิ่วยิ้มกว้างเดินเข้ามา เธอปล่อยมือที่จูงมือเซวียนหยวนโม่เจ๋อไว้ แล้วสาวเท้าเร็วๆ เดินมาหาท่านแม่ของเธอ “ท่านแม่ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง? ช่วงนี้แข็งแรงดีใช่
