้ยังเช้าอยู่ เหตุใดเขาจึงมาแล้วเล่า?
“พวกเรามาที่นี่ก็หลายวันแล้ว ถึงเวลาต้องไปแล้ว” เขาบอก สายตาลึกล้ำจ้องมองเข้าไปในดวงตาสุกใสของเธอ
“อืม ข้าก็กำลังคิดจะพูดกับท่านเรื่องนี้พอดี! ยาทิพย์ในห้วงมิติของข้าก็ถูกใช้จนเกือบหมดแล้ว อยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ เราลงเขากันวันนี้เลยเถิด!” เธอยิ้มกว้างแล้วบอก เก็บเตาหลอมยาแล้วเดินมาหยุดข้างกายเขา
ได้ยินอย่างนั้น เซวียนหยวนโม่เจ๋อเผยรอยยิ้ม “อืม ลงเขาวันนี้เลย”
“เช่นนั้นประเดี๋ยวเราบอกโม่เฉินสักหน่อย แล้วก็อาจารย์ของเขาด้วย หลายวันนี้รบกวนพวกเขาแล้ว”
“อาจารย์ของเขาเก็บตัวฝึกวิชาอยู่ ไม่ต้องสนใจเขา บอกเจ้าหน้าอ่อนสักหน่อยก็พอแล้ว” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเหลือบมองโม่เฉินที่กำลังเดินเข้ามาพอดี
โม่เฉินที่กำลังเดินเข้ามาได้ยินคำว่าเจ้าหน้าอ่อนจากปากเขา ก็อดส่ายหน้าไม่ได้ ได้แต่นึกจนใจ เพราะเขารู้สึกได้ เซวียนหยวนโม่เจ๋อเหมือนจะไม่เป็นมิตรกับเขานัก และสาเหตุของเรื่องนี้ ก็น่าจะมาจากเฟิ่งจิ่วกระมัง!
“พวกเจ้าจะไปแล้วหรือ?” เขาเดินมาหยุดข้างกายทั้งสอง แล้วถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
เฟิ่งจิ่วเห็นเขามา ก็ยิ้มบอกว่า “ท่านมาพอดีเลย เมื่อกี้พวกข้ายังคุยกันว่าจะบอกท่าน พวกข้าจะลงเขาวันนี้แล้ว หลายวันนี้รบกวนพวกท่านมาก ขอบคุณอาจารย์ของท่านแทนข้าด้วย ขอบคุณสำหรับดอกบัวหยกขาวของเขาด้วย”
“ได้ ข้าจะบอกให้ ในเมื่อจะไปแล้ว ก็ขอให้พวกเจ้าเดินทางปลอดภัย” เขายิ้มพยักหน้าเบา
