ตอนที่ 1597 กลิ่นหึงหวงตลบอบอวล / ตอนที่ 1598 เคราะห์กรรมเหล่านั้น
ตอนที่ 1597 กลิ่นหึงหวงตลบอบอวล
โม่เฉินนำทางพวกเขาไปถึงที่เรือนไม้ไผ่ แล้วบอกพวกเขาว่า “ที่นี่มีห้องหลายห้อง พวกเจ้าอยู่ที่นี่ไปก่อนเถิด! บนภูเขาอยู่กันอย่างเรียบง่าย พวกเจ้าถูไถไปก่อนก็แล้วกัน”
“ที่นี่ดีมาก ขอบคุณเจ้ามาก” เฟิ่งจิ่วยิ้มขอบคุณ เห็นที่นี่มีหลายห้อง ก็อดสงสัยไม่ได้ “ไหนว่าบนภูผาสวรรค์แห่งนี้มีเจ้ากับอาจารย์ของเจ้าแค่สองคนไม่ใช่หรือ? เหตุใดจึงมีเรือนไผ่ที่มีหลายห้องอยู่ที่นี่ด้วย?”
โม่เฉินยิ้มอ่อนโยน อธิบายว่า “สหายของอาจารย์ข้ามักจะมาพักที่นี่เป็นระยะ เดิมทีเรือนไผ่เหล่านี้ก็เตรียมไว้ให้พวกเขา”
“ที่แท้ก็อย่างนี้เอง”
เธอพยักหน้า เดินเข้าไปในห้องหนึ่ง เห็นข้างในมีข้าวของเครื่องใช้ครบครัน เรียบง่ายงดงาม ก็อดยิ้มไม่ได้ ภูผาสวรรค์แห่งนี้มองจากข้างล่างก็เป็นเพียงภูเขาหิมะ ที่หนาวเหน็บไร้ชีวิตลูกหนึ่ง ทว่าเมื่อมาถึงข้างบนกลับกลายเป็นอีกดินแดนหนึ่ง ดินแดนที่ผู้เฒ่าเทียนจีอาศัยอยู่เพื่อหลีกหนีจากโลกภายนอก ไม่ธรรมดาดังคาด
“พวกเจ้าเดินเล่นบนเขาลูกนี้ได้ตามสบาย เพียงแต่จะให้ดีอย่าออกจากเขตอาคม นอกเขตอาคมมีค่ายกลและสัตว์ร้ายค่อนข้างเยอะ หากยังต้องการสิ่งใดเพิ่มอีก ก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อ” โม่เฉินบอก มองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง แล้วค่อยขอตัวกลับไป
“โม่เจ๋อ ท่านรู้สึกหรือไม่ว่าโม่เฉินยิ่งดูก็ยิ่งมีกลิ่นอายเทพเซียน? ท่านดูเงาร่
