อิ๋งก่อนกลับ แต่นึกไม่ถึงว่าตามหาทั่วเรือนแล้วก็ยังไม่เจอคน เห็นเพียงจดหมายฉบับหนึ่งที่วางไว้ใต้กาน้ำชาในศาลาสวนดอกไม้
ครั้นเห็นจดหมาย ต้วนมู่ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย ลึกๆ ข้างในเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี เขาเปิดออกอ่านทันที เมื่ออ่านจดหมายจบ สีหน้าก็ตึงเครียด กำจดหมายแล้วมุ่งหน้าไปยังเรือนหลักที่อยู่ด้านหน้า
เจ้าเมืองต้วนตั้งใจจะออกไปส่งน้องรองของเขาที่จะเดินทางกลับวันนี้ นึกไม่ถึงกลับเห็นเขาเดินเข้ามาด้วยท่าทางฉุนเฉียว
“น้องรอง เป็นอะไรไปหรือ? เหตุใดสีหน้าไม่ค่อยดี?” เจ้าเมืองต้วนถามด้วยความสงสัย
“พี่ใหญ่ อิ๋งอิ๋งไปแล้ว” เขากล่าวเสียงขรึม ขณะจ้องหน้าเขา
“อะไรนะ?” เจ้าเมืองต้วนตกใจ ถามด้วยความสับสน “ไปแล้ว? หมายความว่าอย่างไร?”
“ท่านดูเองก็แล้วกัน!” เขายื่นจดหมายให้เจ้าเมืองต้วน แล้วเอามือไพล่หลังหมุนตัวหันหลัง พลางนึกทอดถอนใจ พี่ใหญ่ของเขาช่างทำให้เขาผิดหวังยิ่งนัก ในฐานะพ่อ เหตุใดเขาจึงทำเช่นนี้?
เจ้าเมืองต้วนรับจดหมายไปอ่าน สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในจดหมายมีเนื้อความว่า นางรู้ว่าเขาจะแต่งนางไปอยู่ชนบท แล้วหลินหลินก็วางยาพิษทำลายโฉมนาง นางไม่อยากอยู่ในบ้านหลังนี้อีกต่อไปแล้ว ยิ่งไม่อยากแต่งงานออกไปแบบนั้น ฉะนั้นนางจึงเลือกที่จะจากไป และบอกให้พวกเขาไม่ต้องตามหานาง
“น้องรอง เจ้าฟังข้าอธิบายก่อน เรื่องมีอยู่ว่า…” เจ้าเมืองต้วนต้องการอธิบาย เพราะเขาเองก็ไม่คาดคิดว่าเรื่องจะกลายเป็นอย่างนี
