ซ้ำยังมีถุงฟ้าดินที่ใส่ของไว้มากมาย มีทรัพย์ห้ามเปิดเผยให้ผู้อื่นเห็น เจ้าไม่รู้หรือ? เจอข้าถือว่าโชคดีแล้ว เจ้าวางใจ ขอเพียงเจ้าทำตามที่ข้าบอก ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าแน่นอน
มานี่เถิด! อยู่ที่นี่ไม่มีใครช่วยเจ้าได้หรอก เชื่อฟังดีๆ จะได้ไม่ทรมาน ฮ่าๆๆๆ…”
“หลีกไป! หลีกไปนะ! ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย…”
นางกรีดร้องด้วยความแตกตื่น มือคู่นั้นลูบคลำไปทั่วตัวนาง กระชากเสื้อผ้าของนาง ความรู้สึกสิ้นหวังและหวาดกลัวครอบงำหัวใจของนาง สมองของนาง นางไม่เคยพบเจอเรื่องอย่างนี้ จิตใจสับสนวุ่นวาย คิดอะไรไม่ออกสักนิด
“แคว่ก!”
เสียงเสื้อผ้าถูกฉีกขาดดังมา ความสิ้นหวังทำให้นางมีความปรารถนาแรงกล้าที่จะเอาชีวิตรอด นางรู้ดี เวลานี้ไม่มีใครช่วยนางได้ คนเดียวที่จะช่วยนางได้ ก็คือตัวนางเอง!
นางพยายามสงบสติอารมณ์สุดกำลัง นึกขึ้นได้ว่าหมอนหยกที่หนุนก่อนหน้านี้อยู่ข้างๆ นาง จึงรีบคลำไปที่หมอนหยกใบนั้น แล้วหยิบหมอนหยกใบนั้นขึ้นมาทุบไปที่ต้นคอด้านหลังของคนขับรถม้า
“โอ๊ย!”
คนขับรถม้ากรีดร้องโหยหวน ร่างกายแข็งทื่อ ล้มลงไปนอนบนพื้น กลิ่นคาวเลือดกระจายไปทั่วรถม้า สุดท้ายก็สิ้นลม คนขับรถม้าไม่นึกไม่ฝัน หญิงสาวที่เขาไม่เห็นอยู่ในสายตาสักนิด กลับโจมตีเขาจนถึงแก่ชีวิตอย่างนี้
ต้วนอิ๋งอิ๋งวิ่งลงรถม้าอย่างหวาดกลัว ทว่า เมื่อลงจากรถ กลับถูกคนผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ข้างนอกทำให้ตกใจ
………………………………….
