!” เจ้าเมืองต้วนตวาดเสียงเข้ม
“ท่านพ่อ…ข้าไม่เอา…” นางขาอ่อนแรงลุกไม่ขึ้น ปล่อยให้องครักษ์สองคนจับตัวมาคุกเข่าต่อหน้าท่านพ่อของนาง
มองดูลูกสาวที่นั่งหน้าซีดอยู่ตรงหน้า เจ้าเมืองต้วนหยิบกฎประจำตระกูลมา เงื้อขึ้นกลางอากาศ แล้วตวัดลงมาอย่างแรง
“เพี๊ยะ!”
“โอ๊ย!”
ไม้บรรทัดถูกตวัดลงมากลางหลังของนางเต็มแรง ด้านหลังของชุดกระโปรงสีชมพูมีเลือดซึมออกมาในพริบตา เสียงกรีดร้องเล็กแหลมของนางดังไปทั่วจวน ทำให้คนในจวนแตกตื่นและแอบล้อมวงเข้ามาดู
“เพี๊ยะ! เพี๊ยะๆ!”
“โอ๊ย…อย่าตีอีกเลย ท่านพ่อ อย่า อย่าตีอีกเลย…ฮือ…เจ็บเหลือเกิน ท่านพ่อ ข้าเจ็บเหลือเกิน…” นางล้มลงไปกรีดร้องโหยหวนบนพื้น แต่กลับถูกองครักษ์สองคนจับกดไว้ ไม่อาจหนีไปไหนได้ ทำได้เพียงร้องไห้และร้องอ้อนวอนอยู่อย่างนั้น
ไม้บรรทัดด้ามนั้นถูกฟาดลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงถูกเฆี่ยนตีและเสียงกรีดร้องระคนโหยหวนชวนให้ผู้คนหนังหัวตึงเกร็ง โดยเฉพาะเมื่อเห็นเลือดที่ไหลออกมาเพราะโดนเฆี่ยน ก็ยิ่งตะลึงพรึงเพริด
ไม่เคยมีการใช้กฎประจำตระกูลในจวนมานานแล้ว นึกไม่ถึง ครั้งนี้คนที่ถูกบังคับใช้กฎประจำตระกูลจะเป็นลูกสาวที่เจ้าเมืองรักและหวงแหนที่สุด นั่นทำให้ทุกคนอดคาดเดาไปต่างๆ นานาไม่ได้ ว่านางกระทำความผิดใหญ่หลวงอะไรกันแน่? ถึงได้ทำให้เจ้าเมืองโกรธเกรี้ยวจนต้องใช้กฎประจำตระกูล
ไม้บรรทัดฟาดลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าเมืองต้วนมองดูรอยเลือดกระดำกระด่างบนตัวลูกสา
