มาหานาง บอกว่าจะอยู่คุยกับนาง แล้วยังพูดจาดีๆ กับนางตลอด ทำให้นางดีใจนัก เพียงแต่นึกไม่ถึงว่านางมาที่นี่เพื่อวางยาทำลายโฉมของนางงั้นหรือ?
ทำไม? ทำไมต้องทำอย่างนี้กับนาง? ทำไมเล่า?
นางหลุบตาต่ำ หัวใจสิ้นหวังอ้างว้าง บางที นางอาจไม่ควรคาดหวังความรักจากครอบครัว
“ปะ เปล่านะเจ้าคะ อารอง ข้าเปล่า” ต้วนหลินหลินยังไม่ยอมรับ รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที
“เปล่างั้นหรือ? เช่นนั้นเจ้าดื่มชาถ้วยนี้ให้ข้าดูหน่อยเป็นอย่างไร?” เขายกถ้วยชาแล้วยื่นไปตรงหน้านาง จ้องนางด้วยสายตาคมกริบ
“ไม่ ข้าไม่ดื่ม!” ต้วนหลินหลินผลักชาถ้วยนั้นออกไป พลางตะโกนเสียงดังแล้ววิ่งออกไป
ต้วนมู่ไป๋จ้องเงาร่างที่ห่างออกไปของนาง ไม่สนใจนางอีก แต่หันไปมองต้วนอิ๋งอิ๋ง แล้วหยิบกระดาษและดินสอจากมือนางไปเขียน “ถึงจะไม่อยากให้เจ้ารู้ แต่ข้าคิดว่าเจ้าจำเป็นต้องรู้ไว้ เจ้าต้องระวังน้องสาวของเจ้าไว้ให้มาก นางจิตใจไม่บริสุทธิ์ วันหน้าของที่นางให้ เจ้าอย่ากินของนาง”
อักษรบนกระดาษที่สะท้อนความเป็นห่วง ทำให้ต้วนอิ๋งอิ๋งอดน้ำตาไหลไม่ได้ ท่านอารองที่กลับบ้านน้อยครั้งมากยังใส่ใจนาง แต่ท่านพ่อของนาง น้องสาวของนาง พวกเขากลับทำเรื่องที่ทำร้ายจิตใจของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า บ้านหลังนี้ จะให้นางอยู่ต่อไปได้อย่างไรอีก?
เห็นนางก้มหน้าหลั่งน้ำตา โศกเศร้าอาดูร ต้วนมู่ไป๋ถอนหายใจ แล้วเขียนบนกระดาษอีกว่า “เจ้าวางใจเถิด! เรื่องนี้ข้าไม่ปล่อยไปอย่างนี้หรอก ข้าจะบอกท่
