แม่เอามันเทศแท่งตากแห้งที่จูต้าเหนียงให้มาไปด้วยใช่ไหม?”
“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?” สะใภ้รองเฉินพูด
สะใภ้ใหญ่เฉินรู้สึกว่าลมหายใจติดขัด
นางแอบหวังว่าแม่สามีจะเหลือไว้ให้พวกเด็ก ๆ บ้าง สุดท้ายคิดไม่ถึงเลยว่านี่เพิ่งจะวันที่สองเท่านั้น แม่สามีก็เอาของไปให้น้องสามีในช่วงที่นางไม่รู้ตัวเสียแล้ว
นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน?
น้องสามีเป็นคนตระกูลเฉิน ส่วนนางกับลูกเป็นแค่คนนอก?
……
“ท่านแม่ก็ช่างทำไปได้นะ!” สะใภ้ใหญ่เฉินพูดออกมาด้วยความโมโห
“อย่าพูดเลย รีบไปทำกับข้าวเถอะเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวก็จะถึงเวลามื้อเย็นแล้ว ถ้าท่านแม่มาเห็นว่าท่านยังไม่ทำจะตำหนิเอาได้”
“นี่ยังไม่ใช่เพราะเจ้าอีกหรือ?”
“เกี่ยวอะไรกับข้า?” สะใภ้รองเฉินทำหน้าซื่อ “ข้าไม่ได้เป็นคนบอกให้ท่านทำเสียหน่อย”
“เจ้าไม่ยอมทำ ก็ต้องเป็นข้าทำอยู่แล้วอย่างไรเล่า?” สะใภ้ใหญ่เฉินถลึงตาใส่ จากนั้นก็สาวเท้าจากไป
สะใภ้รองเฉินมองเงาหลังของอีกฝ่าย พูดอะไรไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่
เมื่อครู่นี้ที่นางพยายามปลอบอีกฝ่ายคือยุ่งไม่เข้าเรื่องสินะ?
ถ้ารู้แต่แรก นางไม่สนใจเสียก็ดี!
ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สบอารมณ์
ถ้าคราวหน้าเกิดเรื่องแบบนี้อีก นางจะไม่พูดปลอบอีกแล้ว
……
จูซานคิดไม่ถึงเลยว่าเขาแค่ออกมาเทน้ำ แต่กลับมาได้ยินเรื่องนี้เข้าพอดี
เดิมทีเขาก็ไม่ได้อยากยุ่งเรื่องในครอบครัวคนอื่น แต่ใครใช้ให้สะใภ้ใหญ่เฉินเอาแต่จับจ้องพวกเขาตาเป็นมันกันเล่า เขาจึงอยากรู้ว่
