ได้ ข้าไม่ถามมากก็แล้วกัน! ที่นี่มีแต่น้ำชาไม่มีขนม เจ้าไปเอามาหน่อยเถิด!”
“เจ้าค่ะ” หญิงรับใช้รับคำ แล้วถอยออกไป
ขณะที่เฟิ่งจิ่วกำลังดื่มชากินของว่างอยู่ในจวนเจ้าเมือง เมืองซุ่นเหยียนกำลังแตกตื่นไปทั่วทั้งเมือง เมื่อกลุ่มอำนาจต่างๆ ได้ยินว่ามีคุณชายอายุน้อยเหน็บเหรียญตราปราชญ์โอสถและนักปรุงยาระดับยาทิพย์ศักดิ์สิทธิ์พร้อมกันสองเหรียญมาเยือนจวนเจ้าเมือง ต่างก็ตกตะลึงและยากจะเชื่อ
“เรื่องจริงหรือ เป็นเหรียญตราปราชญ์โอสถและนักปรุงยาระดับยาทิพย์ศักดิ์สิทธิ์จริงหรือ” ผู้นำตระกูลของตระกูลหนึ่งถามคนรับใช้ด้วยสีหน้าตกตะลึงอย่างไม่อาจปกปิด
“เรื่องจริงขอรับ ยามนี้ข่าวแพร่ไปทั่วเมืองแล้ว คนคนนั้นหยิบเหรียญตราขึ้นมาเหน็บต่อหน้าพวกนักเล่นแร่แปรธาตุที่อยู่นอกจวนเจ้าเมือง ทุกคนเห็นชัดกับตาเลยขอรับ”
“คนคนนั้นยังอยู่ในเมืองหรือไม่” ผู้นำตระกูลบนที่นั่งสูงสุดถามขึ้น
“อยู่ขอรับ ยามนี้อยู่ในจวนเจ้าเมือง”
ได้ยินอย่างนั้น เขาลุกขึ้น แล้วครุ่นคิดในใจ ไม่ว่าจะเป็นการหลอมยาหรือปรุงยา หากเป็นระดับปราชญ์โอสถก็ล้วนถือว่าไม่ใช่คนธรรมดา แม้แต่เมืองซุ่นเหยียนของพวกเขา หากคิดจะตามหาคนที่มีเหรียญตราเช่นนี้สองเหรียญยังเป็นไปไม่ได้เลย คนอย่างนี้ หากรู้จักกันไว้…
“ท่านผู้นำตระกูล ท่านเจ้าเมืองมาเยี่ยมขอรับ”
………………………………….
ตอนที่ 1550 ชายเสื้อ
ได้ยินอย่างนั้น ผู้นำตระกูลคนนั้นประหลาดใจ “เจ้าเมืองหรือ เขามาได้อย่างไร?
