รีบนำทางไปเร็ว” ขณะกล่าว เขาก็สาวเท้าเดินออกไปต้อนรับข้างนอก
“เจ้าเมืองต้วน เหตุใดจึงมีเวลามาเยือนที่นี่ได้เล่า รีบเชิญข้างในเถิด เชิญข้างใน” ผู้นำตระกูลประสานมือคารวะด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เชิญเจ้าเมืองต้วนที่เดินเข้ามาจากข้างนอกเข้าไปในห้องโถงใหญ่
“สหายเมิ่ง ไม่ได้เจอกันนาน สบายดีหรือไม่! วันนี้มาเยี่ยมกะทันหัน รบกวนท่านจริงๆ อย่างไรก็ขออภัยด้วย ขออภัยด้วย!” เจ้าเมืองต้วนยิ้มประสานมือคารวะตอบ พลางเดินเข้าไปข้างในภายใต้การนำทางของผู้นำตระกูลเมิ่ง
ครั้นเข้ามาข้างในและนั่งลงแล้ว ผู้นำตระกูลเมิ่งเอ่ยปากถาม “ได้ยินว่าเช้านี้มีคุณชายที่มีเหรียญตราสองเหรียญมาหาที่จวนเจ้าเมืองหรือ เหตุใดยามนี้ท่านเจ้าเมืองไม่อยู่ต้อนรับแขกคนสำคัญที่จวน กลับวิ่งมาหาข้าที่นี่ หรือว่ามีเรื่องใดเกิดขึ้น”
เห็นเขาถามตรงๆ เจ้าเมืองต้วนจึงตอบอย่างตรงไปตรงมา “ไม่ปิดบังสหายเมิ่ง วันนี้ที่ข้ามาเพราะมีเรื่องจะขอความช่วยเหลือจริงๆ”
“อ้อ? ไม่ทราบว่าเป็นเรื่องใด” เขานึกสงสัย เรื่องอะไรกันที่ทำให้เขาต้องมาขอความช่วยเหลือถึงที่นี่
“คืออย่างนี้…” เจ้าเมืองต้วนเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟังคร่าวๆ เล่าเพียงว่าหากจะรักษาบิดาของเขาจำต้องใช้เตียงน้ำแข็งเหมันต์พันปี หวังว่าเขาจะให้ยืมเตียงน้ำแข็งเหมันต์พันปีสักครั้ง
ฟังจบ ผู้นำตระกูลเมิ่งก็ยิ้ม “ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง”
เขาพยักหน้า เป็นเชิงบอกว่าเข้าใจแล้ว “ท่านเจ้าเมือง เตียงน้ำแข็งเหมัน
