ุกดอกล้วนเป็นยาทิพย์ที่หายากและมีค่ามาก นี่กลับทำให้เธอเหนือความคาดหมาย
ไม่นึกเลยว่าตระกูลต้วนจะปลูกยาทิพย์ไว้มากมายขนาดนี้ เพียงแต่ สถานที่อย่างนี้เหตุใดจึงไม่มีคนเฝ้าเลยเล่า
เธอมองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นมีใครอยู่ จึงสาวเท้าเดินเข้าไปข้างในช้าๆ สายตากวาดมองผ่านดอกไม้ทิพย์เหล่านั้น สุดท้ายก็สะดุดอยู่ที่ดอกไม้ทิพย์ต้นหนึ่งที่ถูกปลูกไว้ตรงกลาง
“นี่ก็คือดอกหลิงหลงเจ็ดสี ไม่เพียงทำเป็นยาได้ แต่ยังสวยมากด้วย” เธอพึมพำเบาๆ หยุดฝีเท้ามองดอกหลิงหลงเจ็ดสีต้นนั้น มองดูกลีบดอกทุกกลีบที่แต่งแต้มด้วยสีเจ็ดสีเหล่านั้น ดอกไม้ที่งดงามดุจสายรุ้งนั่นดึงดูดเธอ จนไม่อาจละสายตาออกไป
ทว่า ในตอนนี้เอง เธอเหลือบเห็นชายเสื้อของใครคนหนึ่งอยู่ในพุ่มดอกไม้…
………………………………….
