ยความเหลือเชื่อ
“เป็นเรื่องจริงหรือ? ไม่ได้ดูผิดใช่หรือไม่”
“ไม่ผิดแน่ขอรับ ข้างนอกมีคนหลายคนเห็นกับตา แต่เจ้าตัวกลับอายุน้อยมาก ดูท่าทางอายุยังไม่ถึงยี่สิบด้วยซ้ำขอรับ”
ได้ยินอย่างนั้น เจ้าเมืองลุกขึ้น เดินไปเดินมาอยู่ในห้องโถง เนิ่นนาน ก็บอกว่า “ข้าไปดูหน่อย” สิ้นเสียง ก็สาวเท้าเดินออกไป
มาถึงด้านนอก ได้ยินเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นข้างนอกจวนเข้าพอดี เวลานี้ เด็กหนุ่มชุดแดงอยู่ข้างหน้าสุด คนรอบๆ ต่างถอยออกไปหมดแล้ว ทำให้เขาที่เดิมทีก็สะดุดตาอยู่แล้วยิ่งโดดเด่นขึ้นไปอีก
“สอบหรือ เหอะ! เจ้าเห็นข้าว่างไม่มีอะไรทำเลยมาสอบเล่นหรือ เจ้าเก็บไม้นี้ไว้ใช้กับคนอื่นเถิด ใช้กับข้าไม่ได้ผลหรอก” เฟิ่งจิ่วหัวเราะหยัน เหลือบมองชายวัยกลางคนที่เป็นผู้คุมสอบด้วยสีหน้าเกียจคร้าน
การสอบที่จัดขึ้นหน้าจวนเจ้าเมืองถือว่าเป็นเรื่องปกติ เพียงแต่ หากใช้กับเธอกลับไม่ใช่เรื่องปกติแล้ว สำหรับคนที่มีเหรียญตราสองเหรียญอย่างเธอ หากถูกพวกเขารั้งตัวไว้สอบ ภายหน้าเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ใดอีก
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาเป็นฝ่ายร้องขอให้รักษา ไม่ใช่เธอเป็นฝ่ายขอร้องเพื่อให้ได้เข้าไปเสียหน่อย เธอมาจวนเจ้าเมืองเพื่อยาตัวนั้นก็ใช่ แต่จะไม่มีวันขอร้องพวกเขาเพื่อให้นางได้รักษาคนแน่นอน
เป็นหมอไม่ควรประจบประแจงผู้อื่น หากทำเช่นนั้นจริง ไม่เพียงเสื่อมเสียเกียรติ แต่ยังจะทำให้ผู้อื่นสงสัยในความสามารถด้วย เรื่องที่ไม่คุ้มค่าอย่างนี้ เธอไม่ทำ
