หรอก
ไม่เช่นนั้น เธอคงไม่หยิบเหรียญตราสองเหรียญออกมาเหน็บที่นี่ ในเมื่อเธอหยิบเหรียญตราสองเหรียญออกมาแล้ว ก็เท่ากับเป็นการบอกพวกเขาว่า เธอมีความสามารถที่พวกเขาไม่อาจเทียบได้!
“คุณชายท่านนี้”
เสียงทุ้มต่ำเสียงหนึ่งดังมา ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันไปมอง ครั้นทุกคนเห็นผู้มา ก็มีเสียงกระซิบกระซาบ “ท่านเจ้าเมืองนี่นา!”
“ท่านเจ้าเมืองต้วนออกมาแล้ว”
“ไม่นึกเลยว่าท่านเจ้าเมืองต้วนจะออกมา”
นาทีนี้ ทุกคนได้แต่รู้สึกสับสน นึกไม่ถึงว่าพวกเขารออยู่ตรงนี้มาตั้งนาน หวังว่าจะมีโอกาสได้สร้างชื่อเสียง สุดท้ายกลับไม่มีโอกาสได้ก้าวเข้าไปในประตูจวนเจ้าเมืองด้วยซ้ำ
แต่เด็กหนุ่มชุดแดงที่ไม่รู้โผล่มาจากไหน กลับมีเหรียญตราถึงสองเหรียญ เรื่องที่ทำให้พวกเขารับไม่ได้มากที่สุดคือ เด็กหนุ่มคนนี้อายุยังน้อยนัก อายุกระดูกของเขายังไม่ยี่สิบปีเต็มเสียด้วยซ้ำ ไม่เหมือนพวกเขาที่มีรูปร่างหน้าตาอ่อนเยาว์ แต่อายุกระดูกกลับร้อยกว่าปีแล้ว
พวกเขาคิดหาสารพัดวิธีเพื่อที่จะได้เจอเจ้าเมือง แต่กลับไม่เคยได้เจอ ทว่าเด็กหนุ่มคนนั้นแค่เอาเหรียญตราขึ้นมาติด เจ้าเมืองก็วิ่งออกมาต้อนรับด้วยตนเองแล้ว
นึกดูแล้ว ความรู้สึกอย่างนี้ช่างเจ็บแสบเกินบรรยายจริงๆ
เฟิ่งจิ่วหันไปมองทางต้นเสียง เห็นผู้มาเป็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง สวมเสื้อเสวียนบุคลิกไม่ธรรมดา หน้าตาดูคุ้นตาอยู่หลายส่วน ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“คุณชายท่านนี้ ข้าเป็นเจ้าเมืองเมือ
