ือให้หญิงชรา จากนั้นก็กระตุกบังเหียนม้าแล้วจากไป
“ท่านย่าๆๆ ท่านดูนี่” เด็กชายหยิบเหรียญทองหลายเหรียญออกมา “พี่ชายคนนั้นให้มา”
หญิงชรามองเหรียญทองเหล่านั้นแล้วรับไปด้วยมืออันสั่นเทา ขยับกลีบปาก ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย เนิ่นนานก็พูดไม่ออก…
เฟิ่งจิ่วเร่งความเร็วในการเดินทาง เธอไปถึงเมืองซุ่นเหยียนตั้งแต่หัวค่ำ เธอที่ขี่ม้าขาวเข้าไปในเมือง ดวงหน้าหล่อเหลา บุคลิกโดดเด่น รวมถึงชุดสีแดงสะดุดตา เข้าเมืองไปก็ดึงดูดสายตาจากคนหลายคนให้จ้องมองมา
เธอที่คุ้นเคยกับการตกเป็นเป้าสายตามานานแล้วนั่งอยู่บนหลังม้า มาถึงโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งจึงค่อยกระโดดลงจากหลังม้า เสี่ยวเอ้อร์ในร้านรีบออกมารับหน้า ช่วยเธอจูงเหล่าไป๋ไปพักที่คอกม้าด้านหลัง
“เสี่ยวเอ้อร์ ขอห้องให้ข้าห้องหนึ่ง” เฟิ่งจิ่วตะโกน พลางสาวเท้าขึ้นไปข้างบน แล้วบอกว่า “เอาอาหารแนะนำมาสองสามจาน แล้วก็เหล้าหนึ่งไห”
“ได้ขอรับ คุณชายเชิญทางนี้” เสี่ยวเอ้อร์นำทางอยู่ด้านหน้า เปิดประตูห้องแล้วรินน้ำชาให้เธอก่อน “คุณชายดื่มชาก่อน อาหารและสุราจะตามมาในไม่ช้า”
เสี่ยวเอ้อร์ออกจากห้องไป ไม่นาน อาหารและสุราถูกนำมาวางบนโต๊ะ ขณะกำลังจะออกไป เสี่ยวเอ้อร์ก็ถูกเรียกตัวไว้ก่อน
“เสี่ยวเอ้อร์ จวนเจ้าเมืองห่างจากที่นี่อีกไกลแค่ไหน” เฟิ่งจิ่วรินเหล้าแล้วจิบหนึ่งคำ พลางถามด้วยน้ำเสียงใจเย็น
………………………………….
