งเหล่าไป๋ที่ก้มหน้าก้มตาอย่างไม่พอใจ เดินเข้ามาหยุดข้างกายหญิงสาวแล้วตรวจอาการให้นาง เห็นว่าถูกตีสลบเท่านั้น จึงหดมือกลับมา ขณะเตรียมตัวจะจากไป ก็เห็นแพขนตาของหญิงสาวกระเพื่อม ไม่นานก็ลืมตาขึ้น ครั้นเห็นเบื้องหน้ามีชายหนุ่มชุดแดงอยู่คนหนึ่ง ก็ตกใจกรีดร้องเสียงแหลม
“กรี๊ด!”
“ไม่ต้องร้องแล้ว นายท่านของข้าช่วยเจ้าไว้ หากไม่ได้นายท่านของข้า เจ้าต้องแย่แน่ๆ” เหล่าไป๋คาบเสื้อผ้าของหญิงสาวมาโยนลงบนตัวนาง แล้วเบนสายตาไปทางอื่น ไม่มองส่งเดช
เวลานี้ หญิงสาวเพิ่งเห็นชายเปลือยที่นอนหมดสติอยู่ข้างๆ นึกถึงตอนที่อยู่ในน้ำ เขาเอาเปรียบนางโดยไม่สนใจว่านางจะขัดขืนอย่างไร ในใจนึกแค้น รวบเสื้อผ้าปิดบังร่างกาย มือหนึ่งล้วงเข้าไปในถุงฟ้าดินที่ห้อยไว้บนข้อมืออีกข้าง หยิบมีดสั้นออกมา กรีดลำคอของเขาอย่างไร้ความปรานี
เลือดไหลทะลัก ไหลลงลำธารและกระจายออกไป เฟิ่งจิ่วที่ถอยไปยืนอยู่ด้านหนึ่งเห็นภาพนั้น เพียงยักคิ้ว แล้วพาเหล่าไป๋หมุนตัวจากไป
ดูเหมือนจะเป็นคนเหี้ยมคนหนึ่งเหมือนกัน
เหล่าไป๋เห็นอย่างนั้นก็ไม่กล้าพูดมาก ทำหางลู่เดินตามเฟิ่งจิ่วออกไป
หญิงสาวเห็นชายหนุ่มชุดแดงจูงม้าจากไป ก็ชะงักเล็กน้อย รีบสวมเสื้อผ้า รัดสายคาดเอวแล้วเดินตามออกไป…
………………………………….
