รียงอะไร” ต้วนมู่ไป๋โบกมือ บอกเขาว่าไม่ต้องแตกตื่น “ข้าเพียงรู้มาว่าเจ้าค่อนข้างสนิทกับนาง ที่นางเข้ามาในยอดเขาซานหยางได้ยังเป็นเพราะเจ้าแนะนำมาอีกด้วย”
ลั่วเหิงหน้าซีดแล้วซีดอีก หนังตากระตุก ในใจลอบคิด จบกันๆ ไหนว่าจะไม่ซักไซ้ไล่เรียง นี่ถึงขั้นรื้อคดีเก่าขึ้นมาพูดแล้ว แม้แต่ท่านอาจารย์ยังรู้ว่าตัวหายนะเฟิ่งจิ่วเข้ามาในยอดเขาซานหยางได้เพราะเส้นสายของเขา นะ นะ นี่สวรรค์จะฆ่าข้าหรือไง!
เห็นลั่วเหิงหน้าซีด ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย ต้วนมู่ไป๋ชะงักเล็กน้อย เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า “ข้าอยากให้เจ้าออกไปตามหานาง เรื่องนี้ เจ้าทำได้หรือไม่”
“ทะ ทะ ท่านอาจารย์ นะ นะ นาง นางเป็นผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณ ขะ ข้า…”
เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนางเลยนะ! ถึงจะหาเจอ เขาก็พาตัวกลับมาไม่ได้อยู่ดี! อีกอย่าง ถึงอย่างไรเฟิ่งจิ่วกับพวกเขาก็มีมิตรภาพต่อกัน นี่ให้เขาไปตามจับนางกลับมา อย่างไรก็ไม่เหมาะสม
“ข้าแค่ให้เจ้าไปตามหานางว่าอยู่ที่ใด ไม่ได้จะให้เจ้าพานางกลับมา” เขาบอก ไอเบาๆ แล้วพูดต่อว่า “ส่วนเรื่องที่ท่านอาจารย์ถูกฆ่า ในเมื่อผู้อาวุโสคุ้มครองสำนักบอกแล้วว่าห้ามพูดถึงเรื่องนี้ ย่อมจะไม่ทำอะไรเฟิ่งจิ่วอีก เพียงแต่ ข้ามีเรื่องบางอย่างไม่เข้าใจ อยากถามนางด้วยตนเอง ว่าเหตุใดต้องวางเพลิงสำนักและฆ่าท่านอาจารย์ของข้า”
ความจริงแล้ว เขาอยากตามหาเฟิ่งจิ่วแล้วถามว่าอาการของศิษย์น้องเล็กเป็นอย่างไรบ้าง อีกอย่
