เสร็จแล้ว ก็รับป้ายหยกแล้วออกไป
ออกมานอกถ้ำ ลั่วเหิงลิงโลดอย่างคุมตัวเองไม่อยู่ “ศิษย์พี่เฉิน พวกเราจะออกเดินทางเมื่อใด”
เฉินเต้าครุ่นคิด บอกว่า “พรุ่งนี้ก็แล้วกัน! จัดการเรื่องตอนนี้ให้เรียบร้อยก่อน”
“ได้ เช่นนั้นพรุ่งนี้พวกเราเจอกันที่ประตูเขา ข้ากลับไปเตรียมตัวก่อน”
ลั่วเหิงบอก แล้วกลับไปก่อน เขาตั้งใจจะกลับไปแลกยาชั้นดีบางส่วนเพื่อเอากลับไปเป็นของขวัญให้ท่านพ่อของเขา ส่วนยาที่หาได้ทั่วไป เขาย่อมหลอมเองได้ ถึงจะคุณภาพไม่ดีมาก แต่อย่างไรก็เป็นยา
ขณะเดียวกัน บนยอดเขาใหญ่ที่เป็นที่อยู่ของเจ้าสำนัก เจ้าสำนักที่พักอยู่ในถ้ำนั่งพิงหัวเตียง สายตาเต็มไปด้วยไอพิฆาตรุนแรง ใบหน้าที่เคยน่าเกรงขามยามนี้กลับเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
“เรื่องที่สั่งให้เจ้าไปทำ เรียบร้อยแล้วหรือยัง” เสียงเข้มดังขึ้น เขาเงยหน้ามองไปที่เงาร่างสีดำร่างหนึ่งในที่มืด
“ข้าทำตามที่นายท่านสั่งแล้วขอรับ นายท่านวางใจ เชื่อว่าใช้เวลาไม่นาน ก็จะมีข่าวส่งกลับมา”
“ดีมาก!”
มือที่วางเหนือผ้าห่มกำเข้าหากันแน่น เส้นเอ็นนูนชัด ข้อต่อลั่นเสียงดังกรอบแกรบ แววตาเหี้ยมเกรียมจ้องพื้นด้วยความเคียดแค้น ราวกับกำลังนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์อัปยศในคืนนั้น “ข้าไม่มีวันปล่อยนางไปง่ายๆ แน่! เฟิ่งจิ่ว! ข้าจะทำให้เจ้าไม่ได้ตายดี!”
………………………………….
