ามารถในการหลอมยาล้วนโดดเด่น ยามนี้ท่านอาจารย์ตายแล้ว หนำซ้ำยังมีคนจากยอดเขาอื่นหมายตายอดเขาซานหยางของเรา หลายวันก่อนข้าหารือกับพวกศิษย์น้องแล้ว แทนที่จะปล่อยให้เจ้าเขาคนอื่นผลักดันคนของตนเองมาดูแลยอดเขาซานหยาง สู้พวกเราผลักดันท่านให้เป็นเจ้าเขาของเราดีกว่า
มีเพียงทำอย่างนี้ คนในยอดเขาซานหยางของเราถึงจะไม่ถูกคนจากยอดเขาอื่นข่มเหง แล้วก็มีเพียงท่านคนเดียวเท่านั้น ที่จะได้รับการยอมรับจากทุกคน” หรวงจ่างชุนมองเขา แล้วบอกถึงความตั้งใจที่เขากับเหล่าศิษย์น้องหารือกันมา
ในสายตาเขา ในยอดเขาซานหยางของพวกเขาไม่มีใครเหมาะสมกับตำแหน่งเจ้าเขาไปมากกว่าศิษย์พี่ใหญ่แล้ว
ต้วนมู่ไป๋เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยกันหลังจากข้าหาย ในเมื่อตอนนี้ท่านเจ้าสำนักบาดเจ็บอยู่ เช่นนั้นตำแหน่งเจ้าเขาของยอดเขาซานหยางน่าจะยังไม่ถูกตัดสินในเร็วๆ นี้ นอกจากนี้ พวกเจ้าจัดการพิธีศพของท่านอาจารย์ที ถึงอย่างไรก็ห้ามเปิดโปงเรื่องที่ท่านอาจารย์ทำเด็ดขาด”
“ขอรับ ศิษย์พี่ใหญ่วางใจได้ เรื่องพวกนี้ข้าจะจัดการเอง” หรวนจ่างชุนรับคำ แล้วหยิบยาอีกหนึ่งเม็ดออกมา “นี่เป็นยาฟื้นสภาพวิญญาณ ศิษย์พี่ใหญ่กินอีกเม็ดเถิด”
ต้วนมู่ไป๋รับยาไปกิน ในสมองกลับครุ่นคิด ตอนนั้นศิษย์น้องเล็กยังฝากฝังให้เขาดูแลเฟิ่งจิ่ว ไมนึกว่าสุดท้ายเรื่องจะกลายเป็นอย่างนี้ ไม่นึกเลยจริงๆ!
“ใช่สิศิษย์น้อง ได้ยินข่าวคราวของศิษย์น้องเล็กบ้างหรือไม่
