?” เขาถาม ท่านอาจารย์ใช้ยากับนาง ไม่รู้ว่าร่างกายนางจะเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?
“ไม่เลยขอรับ แต่ข้าให้คนแอบสืบลับๆ แล้ว เรื่องที่ท่านอาจารย์ถูกฆ่า จะปล่อยให้โยงไปถึงศิษย์น้องเล็กไม่ได้เด็ดขาด เรื่องนี้ศิษย์พี่ใหญ่วางใจได้ ถึงศิษย์น้องเล็กจะปรากฏตัวหรือเคลื่อนไหวอยู่ข้างนอก ก็จะไม่เป็นอะไรแน่ขอรับ”
“เช่นนั้นก็ดี” เขาพยักหน้า สงบจิตใจแล้วหลับตาพักผ่อน
เห็นอย่างนั้น หรวนต่างชุนจึงประคองเขานอนลง “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านพักผ่อนเถิด! ข้ากลับก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาหาท่านใหม่”
“ได้” ต้วนมู่ไป๋รับคำ คล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ บอกว่า “เจ้าช่วยเรียกลั่วเหิงมาให้ข้าที”
หรวนจ่างชุนออกไป แล้วสั่งให้คนไปเรียกลั่วเหิงมา จากนั้นก็ไปสะสางเรื่องราวในยอดเขาต่อ…
ตอนที่ศิษย์ชั้นล่างคนหนึ่งมารายงานว่าท่านอาจารย์ของเขาเรียกหา ลั่วเหิงกำลังพูดคุยกับเฉินเต้าอยู่ในถ้ำ ทั้งสองมองหน้ากัน เฉินเต้าบอกว่า “มัวอึ้งอะไรอยู่? ไปสิ!”
“แต่ว่า เรียกพบข้าตอนนี้ เหตุใดข้ารู้สึกเหมือนจะถูกถามเรื่องเฟิ่งจิ่วเลยเล่า?”
ลั่วเหิงเกาหัว ทำหน้าลำบากใจ หลายวันมานี้ เพราะตอนที่อยู่ที่นี่เฟิ่งจิ่วค่อนข้างสนิทกับเขา เขาจึงถูกเรียกตัวไปสอบถามหลายครั้งแล้ว ยามนี้ท่านอาจารย์ของเขาฟื้นขึ้นมาก็เรียกหาเขา จะต้องหนีไม่พ้นเรื่องของเฟิ่งจิ่วแน่ๆ
“เขาถามอะไรเจ้าก็บอกไปเสีย มีอะไรให้ลำบากใจ? ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่เฟิ่งจิ่วไม่ให้พวกเรารู้พวกเราก็ไม่รู้เสียหน่อย
