่าโรคร้ายของท่านเจ้าเมืองอาวุโสคือโรคอะไร หากช่วยเขารักษาได้ ก็จะได้ยาทิพย์มาไม่ยาก หากรักษาไม่ได้ ข้าต้องคิดหาทางอื่นอีก ถ้าข้าออกเดินทางแล้ว ก็น่าจะตรงไปที่ภูผาสวรรค์ด้วยเลย ไปครั้งนี้น่าจะต้องใช้เวลาสองสามเดือน ฉะนั้น…”
ถึงหลายวันมานี้เธอจะรักษานางจนร่างกายเริ่มดีขึ้นแล้ว แต่ออกเดินทางครั้งนี้ต้องใช้เวลาสองสามเดือน อย่างไรก็ยังเป็นห่วงนางอยู่ดี
ได้ยินอย่างนี้ ซั่งกวนหวั่นหรงยิ้มอย่างอ่อนโยน ตบหลังมือเธอเบาๆ “ในเมื่อเป็นอย่างนี้ เช่นนั้นเจ้าก็ไปเถิด! ไม่ต้องเป็นห่วงแม่ อยู่ที่นี่แม่ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างร่างกายก็ค่อยๆ ดีขึ้นแล้ว กลับเป็นเจ้า นี่เจ้าคิดจะไปเพียงลำพังหรือ? ในเมื่อจะไป ก็ให้โม่เจ๋อไปด้วย จะได้มีเพื่อนคอยช่วยเหลือกันระหว่างทาง”
“เจ้าค่ะ ข้ารู้ ข้าตั้งใจจะไปที่ตำหนักยมราชก่อนจะไปเมืองซุ่นเหยียน” เธอพยักหน้ายิ้มๆ แล้วบอกว่า “แต่ท่านวางใจได้ เหลิ่งซวง เหลิ่งหวาและตู้ฝานล้วนอยู่บ้าน พวกเขาจะดูแลท่านเอง”
“ได้ แม่เข้าใจแล้ว” ซั่งกวนหวั่นหรงมองเธอ แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความภูมิใจของผู้เป็นแม่ หลายปีผ่านไปแล้ว ไม่นึกเลยว่าลูกสาวของนางกับเฟิ่งเซียวจะเติบโตมาได้โดดเด่นเช่นนี้
วันนี้ หลังจากเฟิ่งจิ่วจัดการทุกอย่างเสร็จ ก็ได้ทิ้งยากับยาน้ำบางส่วนไว้ให้พวกเหลิ่งหวา ขณะเดียวกันก็กำชับพวกเขาไม่ให้ลืมฝึกบำเพ็ญ เพราะหวังว่าพลังของพวกเขาจะพัฒนาขึ้นได้อีก
วันต่อมา ท้องฟ้ายังไม่สว่าง เธอ
