จะมีโอกาสได้ออกไปข้างนอกกับนายท่าน แววตาตู้ฝานดีใจอย่างปิดไม่มิด ตลอดทาง เขาคอยเดินตามและดูแลความปลอดภัยของเธออย่างแข็งขัน
ครั้นเห็นเธอเดินไปยังอีกฝั่งของถนน ตู้ฝานที่เดินตามก็อึ้ง ถามว่า “นายท่าน ท่านจะไปตลาดมืดไม่ใช่หรือ? ตลาดมืดไปทางนี้ขอรับ”
“เหลิ่งหวาอยู่ที่ร้านไม่ใช่หรือ? แวะไปดูสักหน่อย”
เธอตอบ แล้วสาวเท้าเดินไปทางร้านค้า นั่นเป็นร้านค้าที่พวกเขาสร้างขึ้นตรงหัวมุมของที่นี่ ปกติหากไม่ใช่เหลิ่งหวาคอยดูแลที่นี่ ก็จะเป็นตู้ฝาน นอกจากนี้ ในร้านยังมีคนงานที่พวกเขาจ้างมาอีกหนึ่งคน
ได้ยินว่าเธอจะไปที่ร้าน ตู้ฝานจึงไม่ถามอะไรอีก เพียงเดินตามไปเงียบๆ กระทั่งมาถึงหน้าร้าน เห็นเหลิ่งหวาที่กำลังขายของ เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ สาวเท้าเดินเข้าไป
เห็นเฟิ่งจิ่วเดินเข้ามา เหลิ่งหวายิ้มแล้วสั่งให้คนงานต้อนรับลูกค้าที่มาซื้อของแทนเขา ส่วนตนเองก็เชิญเฟิ่งจิ่วไปที่ห้องโถงด้านหลัง แล้วถาม “นายท่าน ท่านมาได้อย่างไรขอรับ? มีเรื่องอะไรหรือขอรับ?”
“ตั้งใจว่าจะไปตลาดมืด จึงแวะมาดูสักหน่อย” เธอนั่งลงข้างโต๊ะ แล้วถามว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดีกระมัง?”
เหลิ่งหวายิ้มอย่างอ่อนโยน “ทุกอย่างปกติดีขอรับ พวกเราขายแค่ยาทั่วไป มีเพียงลูกค้าเก่า ถึงจะเอาของดีจริงๆ ออกมาให้พวกเขาดู”
ภายนอกพวกเขาขายยาทั่วไป แต่แท้จริงแล้ว มีแค่ลูกค้าเก่าไม่กี่คนที่รู้ ร้านยาที่ไม่สะดุดตาของพวกเขาแห่งนี้ มีของดีที่คนอื่นไม่มีอยู่ในมือ
……………………………
