้วเห็นซั่งกวนหวั่นหรงที่นอนอยู่บนเตียง เธอเดินเข้าไปขานเรียก “ท่านแม่?”
เธอเข้าไปตรวจชีพจรดู ครั้นเอามือแตะ คิ้วก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ตามคาด ยาที่เดิมถูกปิดผนึกไว้ในตัวนางได้กระจายไปทั่วร่างแล้ว เดิมทีซานหยางจื่อก็ตั้งใจจะใช้นางเป็นเตาหลอมมนุษย์แล้ว ยามนี้เป็นอย่างนี้…
เซวียนหยวนโม่เจ๋อยืนดูอยู่ข้างๆ เห็นเธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ได้แก้ไขได้ง่ายๆ ฉะนั้นจึงบอกว่า “ข้ารู้ว่าร่างกายท่านแม่เจ้าถูกฤทธิ์ยาเล่นงานค่อนข้างเยอะ เจ้าเองก็อย่าเพิ่งร้อนใจ ขอเพียงตอนนี้ยังไม่มีอันตรายอะไรก็พอแล้ว ปัญหาทุกอย่างจะค่อยๆ แก้ไขไปได้ทีละเรื่องเอง”
“อืม ข้ารู้” เธอถอนหายใจเบาๆ แล้วลุกขึ้น มองดูท่านแม่ที่กำลังหมดสติ แล้วบอกว่า “ข้าไม่คิดว่าจะปล่อยให้นางบาดเจ็บถึงขนาดนี้ ข้านึกว่าข้าจะช่วยนางออกมาได้โดยไม่มีรอยขีดข่วนใดๆ เลย แต่ว่า…”
เป็นเธอที่มั่นใจเกินไป เป็นเธอที่อยากจะเอาชนะเกินไป เธอไม่ควรเอาความปลอดภัยของท่านแม่มาเดิมพัน
“ไม่ เจ้าทำได้ดีมากแล้ว โลกนี้ไม่มีผิดหรือถูก เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง? อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด หนีอย่างไรก็หนีไม่พ้น บางที นี่อาจเป็นด่านเคราะห์หนึ่งของท่านแม่เจ้าก็ได้” เขาปลอบนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ไม่อยากให้นางตำหนิตัวเองมากเกินไป เพราะเรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเธอเลยแม้แต่น้อย
เขามองซั่งกวนหวั่นหรงที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงแวบหนึ่ง แล้วพูดกับเฟ
