ณศิษย์พี่ใหญ่มากเจ้าค่ะ” นางคารวะเพื่อขอบคุณเขา
ต้วนมู่ไป๋มองนางด้วยสายตาลึกซึ้ง แต่กลับไม่พูดอะไร เพียงบอกว่า “เช่นนั้นข้าไปก่อนล่ะ เจ้าต้องระวังตัวด้วย”
“ข้าจะระวังตัวเจ้าค่ะ” นางพยักหน้า ส่งเขาออกจากถ้ำ มองดูเขาจากไป แล้วมองรอบๆ แวบหนึ่ง ก็ไม่เห็นลูกสาวของนางอยู่ จึงค่อยหมุนตัวเดินเข้าถ้ำไป
เฟิ่งจิ่วหาโอกาสไม่ได้เสียที เพราะถูกลั่วเหิงตามตอแย หลังจากที่เธอลงเขา ก็ถูกลากไปเจอเฉินเต้า กระทั่งฟ้ามืดเธอถึงค่อยหาโอกาสได้อย่างยากลำบาก ลักลอบขึ้นไปบนยอดเขาชั้นแปด มาถึงหน้าถ้ำของท่านแม่เธอ
“ท่านแม่ ข้ามาแล้ว” เข้าไปในถ้ำแล้วเรียกหานาง ก็เห็นท่านแม่ของเธอเดินออกมาจากข้างใน
“ข้ารอเจ้าอยู่นานแล้ว เหตุใดจึงเพิ่งมาเล่า!”
ซั่งกวนหวั่นหรงกล่าว ดึงมือเธอมานั่งที่โต๊ะ แล้วบอกว่า “ซานหยางจื่อให้ข้าออกไปฝึกฝนนอกสำนักพรุ่งนี้ เจ้าฟังคำแม่นะ หากแม่ออกไปเมื่อใดเจ้าก็หาโอกาสไปจากที่นี่แล้วกลับไปบ้านเสีย”
เดิมทีนางจะพาเธอออกไปพร้อมกันก็ได้ แต่นางกังวลว่าหากพาเธอไปด้วย ยามอยู่ข้างนอกนางเอาตัวไม่รอดแล้วจะกลายเป็นภาระของลูกสาวนาง ด้วยเหตุนี้ จึงทำได้เพียงให้เธออยู่ที่นี่ไปก่อนแล้วค่อยหาโอกาสออกไปทีหลัง
“ข้าขอให้ศิษย์พี่ใหญ่ดูแลเจ้าแล้ว หากเจ้าเจอปัญหาอะไร เจ้าก็ไปหาเขา เขาเป็นคนที่ใช้ได้คนหนึ่ง ต้องช่วยเจ้าแน่” นางกำชับเสียงเบา
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มตาหยี แล้วบอกว่า “ท่านแม่ ข้ามาที่นี่ก็เพื่อท่าน
