แล้วกำชับว่าหากเจ้าออกฌานแล้วให้ตามพวกข้าไปพบเขาที่ยอดเขาชั้นเก้า เขามีเรื่องจะกำชับ”
“เจ้าค่ะ” ซั่งกวนหวั่นหรงรับคำ แล้วตามพวกเขาขึ้นไปที่ยอดเขาชั้นเก้า ก่อนไป นางส่งสายตาปลอบใจให้เฟิ่งจิ่วเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง
เฟิ่งจิ่วเดินคล้อยหลังกลุ่มคน ไม่ได้เดินตามไป เธอตั้งใจว่าท่านแม่กลับมาเมื่อใดค่อยถามให้รู้เรื่อง!
ขณะเดียวกัน บนยอดเขาชั้นเก้า ศิษย์ใต้อาณัติของเจ้าเขาคนอื่นๆ นำของขวัญมามอบให้ด้วยตนเอง แล้วก็หวังว่าจะได้เห็นซั่งกวนหวั่นหรงที่พวกเขาได้ยินแต่ชื่อไม่เคยเห็นหน้ามานาน
ซานหยางจื่อพูดคุยสัพเพเหระกับพวกเขา และบอกพวกเขาให้กลับไปขอบคุณอาจารย์ของพวกเขาแทนตนเองด้วย ไม่นาน ก็ได้ยินลูกศิษย์ของตนรายงานว่าพวกต้วนมู่ไป๋มาแล้ว ฉะนั้นจึงยิ้มกล่าวว่า “พวกเขามากันแล้ว ศิษย์ไม่กี่คนที่ข้ารับไว้พวกเจ้าเองก็ล้วนเคยเห็นหน้าแล้ว มีเพียงซั่งกวนหวั่นหรงศิษย์คนเล็กสุดที่พวกเจ้ายังไม่เคยเห็น ถือโอกาสนี้พบนางเสียเลย อีกไม่กี่วัน ข้าก็จะส่งนางออกไปข้างนอกสักหน่อย ไปครานี้อาจจะไม่ได้กลับมาเร็วนัก”
“ก็จริง ศิษย์น้องซั่งกวนเป็นที่รักของท่านเจ้าเขาถึงเพียงนี้ ยามนี้ยิ่งทะลวงขั้นเป็นผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณอีก ส่งนางออกไปฝึกฝนข้างนอกก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว” ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านข้างพยักหน้ายิ้มรับ
“ใช่ขอรับ ได้ยินว่าศิษย์น้องซั่งกวนไม่เพียงฝึกฝนทักษะการต่อสู้ แต่ความสามารถด้านการหลอมยาเองก็ไม่ด้
