ยความอิจฉา อาจารย์ของพวกเขากลับไม่คิดเรื่องพวกนี้เผื่อพวกเขาเลยสักนิด พวกเขาอยากออกสำนักก็ต้องไปขอด้วยตนเอง อยากทำอะไรล้วนต้องวางแผนด้วยตนเองทั้งนั้น
แต่ในเวลานี้เอง ซานหยางจื่อกระแอมเบาๆ เหลือบมองต้วนมู่ไป๋แวบหนึ่ง “พวกเจ้าสี่คนข้ามีเรื่องอื่นให้ทำ ศิษย์น้องของพวกเจ้าออกไปฝึกฝน พวกเจ้าเองก็จะอยู่เฉยไม่ได้”
ขณะกล่าว เขามองไปทางซั่งกวนหวั่นหรง “ข้าให้เจ้าออกไปฝึกฝนนอกสำนัก เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
………………………………….
