หตุนี้ ข้าเลยตั้งใจจะส่งเจ้าออกไปฝึกฝนข้างนอกสักครั้ง ลองออกไปหาประสบการณ์ข้างนอก แล้วช่วยข้าหายาทิพย์บัวขอบทองห้าสีดูว่ามีหรือไม่”
ได้ยินอย่างนี้ ซั่งกวนหวั่นหรงชะงัก ลึกๆ ข้างในลอบแปลกใจ ชั่วขณะหนึ่ง ความสงสัยผุดขึ้นมาในสมอง ภายนอกกลับไม่แสดงออกสักนิด เพียงถามว่า “ท่านอาจารย์ต้องการให้ศิษย์ออกไปฝึกฝน? แล้วก็หายาทิพย์บัวขอบทองห้าสีไปด้วยหรือเจ้าคะ?”
ตั้งแต่เขาพานางกลับมาก็ไม่ยอมให้นางออกจากสำนักอีกเลย ยามนี้ เหตุใดจึงอยากให้นางออกไปตามหายาทิพย์ชนิดนั้น เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?
แม้แต่ต้วนมู่ไป๋ที่อยู่ด้านหนึ่งก็ชะงักไปด้วย คล้ายนึกไม่ถึงว่าเขาจะเรียกพวกเขามาเพราะเรื่องนี้ ด้วยเหตุนี้ ต้วนมู่ไป๋ครุ่นคิดเสร็จ ก็กล่าวว่า “ท่านอาจารย์ หากให้ศิษย์น้องออกไปฝึกฝนข้างนอก ศิษย์ยินยอมออกเดินทางไปพร้อมกับศิษย์น้อง อย่างไรศิษย์น้องก็ยังมีประสบการณ์ไม่มาก มีศิษย์คอยอยู่ข้างกายน่าจะดูแลได้บ้าง”
ศิษย์อีกสามคนที่อยู่ด้านข้างได้ยินอย่างนั้น กลับมองทั้งสองด้วยสีหน้าแปลกๆ ไม่พูดอะไร
ส่วนบรรดาศิษย์จากยอดเขาอื่นที่เห็นอย่างนั้น ก็หัวเราะขึ้นมา “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง เมื่อครู่อาจารย์อาซานหยางบอกพวกข้าว่าอยากให้ศิษย์น้องซั่งกวนออกไปฝึกฝนข้างนอกสักครั้ง จะได้สั่งสมประสบการณ์ พวกเราล้วนเห็นว่านี่เป็นความคิดที่ไม่เลว”
“ท่านเจ้าเขาดีกับศิษย์ใต้อาณัติ แล้วก็คิดเผื่อพวกเจ้าจริงๆ” นักเล่นแร่แปรธาตุอีกคนพูดด้ว
