ม่เพียงในยอดเขาซานหยางเท่านั้น แม้แต่ในสำนักโอสถตะวันก็นับเป็นอันดับต้นๆ ได้เลยทีเดียว ไม่เช่นนั้นบรรดาลูกศิษย์ของซานหยางจื่อคงไม่ใส่ใจนางเป็นพิเศษ
“หวั่นหรงคารวะศิษย์พี่ทุกท่าน” นางยิ้มๆ แล้วค้อมกายคารวะเบาๆ
“ฮ่าๆ ไม่ต้องมากพิธี พวกข้ารับคำสั่งท่านอาจารย์มามอบของขวัญแสดงความยินดีให้ศิษย์น้องซั่งกวน แล้วก็คิดว่าศิษย์น้องซั่งกวนน่าจะออกมาแล้ว จึงรออยู่ที่นี่ ก็เพื่อจะได้พบศิษย์น้องซั่งกวนสักครั้ง”
นักเล่นแร่แปรธาตุคนนั้นบอก แล้วยิ้ม “ศิษย์น้องซั่งกวนไม่ทำให้พวกข้าผิดหวังจริงๆ! ไม่เพียงหน้าตางดงาม แม้แต่พรสวรรค์ก็ยังล้ำเลิศ อาจารย์อาซานหยางมีศิษย์ดีจริงๆ”
“ศิษย์พี่ชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ” นางก้มหน้ายิ้มๆ จากนั้นก็มองซานหยางจื่อ “ท่านอาจารย์ ได้ยินศิษย์พี่ใหญ่บอกว่าท่านมีเรื่องจะกำชับ? ไม่ทราบว่าเป็นเรื่องใดเจ้าคะ?”
“อ้อ? ในเมื่ออาจารย์อาซานหยางมีเรื่องจะกำชับ เช่นนั้นพวกข้าขอตัวก่อน” นักเล่นแร่แปรธาตุแซ่หลี่คนนั้นบอก พลางประสานมือคารวะซานหยางจื่อ แล้วหันไปพยักหน้าให้ต้วนมู่ไป๋กับซั่งกวนหวั่นหรง ทำท่าจะออกไป แต่กลับได้ยินเสียงของซานหยางจื่อพูดกลั้วเสียงหัวเราะว่า
“หึๆๆ ความจริงก็ไม่ใช่เรื่องอะไร ทุกท่านไม่จำเป็นต้องหลีกทาง”
ซานหยางจื่อยิ้มๆ มองซั่งกวนหวั่นหรงแล้วพูดว่า “คืออย่างนี้หวั่นหรง ยามนี้เจ้าเป็นผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณแล้ว เดิมความสามารถด้านการหลอมยาของเจ้าก็ไม่เลวอยู่แล้ว ด้วยเ
