์อาต้วนก็กำลังรออาจารย์อาซั่งกวนไม่ใช่หรือขอรับ? คนที่นี่ก็ล้วนมาดูเรื่องคึกคักกันไม่ใช่หรือ?”
ต้วนมู่ไป๋แหงนหน้ามองเด็กหนุ่มที่กำลังยิ้มด้วยใบหน้าไร้พิษภัยอยู่บนต้นไม้ แม้รู้ว่าเขาพูดไม่ผิด แต่ก็มักรู้สึกไม่ชอบมาพากล ยิ่งเมื่อนึกได้ว่าตนเองกำลังแหงนหน้าคุยกับศิษย์ชั้นล่าง ก็อดทำหน้าเครียดไม่ได้
“ลงมาคุยกันข้างล่าง นั่งข้างบนอย่างนั้นใช้ได้เสียที่ไหน!”
เฟิ่งจิ่วชะงักเล็กน้อย รับคำว่า “อ้อ” จากนั้นก็กระโดดลงจากต้นไม้ ทิ้งตัวลงตรงหน้าเขาอย่างว่าง่าย
………………………………….
