ค่อยละสายตากลับมา
ท่านแม่ของเธอทะลวงขั้นแล้ว เขามาที่นี่แล้ว มอบหมาย? มอบหมายอะไรกัน? เธออยากรู้นักว่าหลังจากนี้เขาคิดจะเล่นไม้ไหน
ขณะละสายตากลับมา ก็เห็นต้วนมู่ไป๋มองมายังทิศที่เธออยู่ และกำลังเดินมาทางเธอ เห็นอย่างนั้น มุมปากเธอกระตุก เธอไม่ได้ลงไปแต่กลับนั่งอยู่บนต้นไม้มองดูเขาเดินเข้ามาใกล้
“เจ้ามาทำอะไรอยู่ตรงนี้?”
ต้วนมู่ไป๋ขมวดคิ้ว จ้องเงาร่างสีเขียวที่กำลังเอนกายนั่งอยู่บนต้นไม้อย่างสบายอารมณ์ เงาร่างสีเขียวเล็กๆ นั่นกำลังซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางกิ่งไม้แน่นหนา เงียบเชียบไร้เสียงสังเกตเห็นได้ยาก
หากไม่ใช่ว่าเขามองดูรอบๆ แล้วพบว่าศิษย์ชั้นล่างที่สนใจศิษย์น้องของเขาเป็นพิเศษไม่ได้รวมอยู่ในกลุ่มคนด้วย เดาว่าเขาก็คงไม่สังเกตต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ห่างจากถ้ำต้นนี้แล้ว
เพียงแต่ เด็กหนุ่มมาตั้งแต่เมื่อใดกัน? แล้วเหตุใดจึงซ่อนกลิ่นอายได้ดีถึงเพียงนี้? เมื่อกี้คนที่ท่านอาจารย์กำลังมองหา ใช่เขาหรือไม่?
มองดูต้วนมู่ไป๋ที่อยู่ใต้ต้นไม้ เฟิ่งจิ่วที่อยู่บนต้นไม้ยิ้มร่า ดวงตาทั้งสองข้างโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว “คารวะอาจารย์อาต้วน! ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ตรงนี้? ท่านร้ายกาจจริงๆ”
“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? แล้วเจ้ามาทำอะไรอยู่ตรงนี้?” ต้วนมู่ไป๋ถามอีกครั้ง สีหน้าเริ่มดูไม่ดี
“อาจารย์อาซั่งกวนทะลวงขั้นแล้วไม่ใช่หรือขอรับ? ข้าก็มาดูเรื่องคึกคักที่นี่ แล้วก็มารออาจารย์อาซั่งกวนออกมาที่นี่! อาจารย
