้นแล้ว เช่นนั้นข้ากลับก่อนล่ะ”
เฉินเต้าพยักหน้า แล้วพูดกับลั่วเหิงว่า “ศิษย์น้องลั่ว เจ้าช่วยออกไปส่งเฟิ่งจิ่วแทนข้าที”
“ขอรับ” ลั่วเหิงรับคำ แล้วออกไปส่งเฟิ่งจิ่ว
มองดูเฟิ่งจิ่วจากไป เฉินเต้าที่นอนอยู่บนเตียงต่อยๆ หลับตาลง เฟิ่งจิ่ว เขารู้ตั้งแต่พบกันครั้งแรกแล้วว่าเขาไม่ธรรมดา นึกไม่ถึงว่าอาการป่วยที่แม้แต่นักเล่นแร่แปรธาตุและหมอในสำนักยังรักษาไม่ได้ เมื่อถึงมือเขากลับบอกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่
ต้องรู้ว่านักเล่นแร่แปรธาตุและหมอในสำนักไม่ว่าอยู่ที่ใดล้วนถือเป็นผู้มีความสามารถอันดับต้นๆ แต่คนระดับนี้ กลับเทียบกับเขาที่เป็นศิษย์ชั้นล่างไม่ได้ด้วยซ้ำ
หรืออันที่จริงแล้ว เขา ไม่ใช่ศิษย์ชั้นล่างแต่แรกแล้ว
แต่ไม่ว่าอย่างไร เฟิ่งจิ่วรักษาเขาจนหายดี มีพระคุณที่ชุบชีวิตเขาขึ้นมาอีกครั้ง บุญคุณครั้งนี้เขาจะจดจำไปตลอดชีวิต
ด้านนอก เฟิ่งจิ่วทลายเขตอาคมที่เธอสร้างขึ้น แล้วบอกลั่วเหิงว่า “อีกสองสามวันข้าจะเอายาขี้ผึ้งมาให้ วันนี้ข้ากลับก่อนแล้ว มีเรื่องอะไรก็ให้คนไปเรียกข้า”
“ได้ เจ้ากลับไปเถิด!” ลั่วเหิงโบกมือ รู้เพียงว่าพักนี้เขายุ่งมาก แต่กลับไม่รู้ว่าเขากำลังยุ่งอะไรอยู่กันแน่?
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า แล้วจึงค่อยหมุนตัวจากไป ตอนที่เธอเดินออกจากยอดเขาชั้นที่เจ็ดแล้วตั้งใจจะเดินกลับถ้ำ กลับเห็นต้วนมู่ไป๋ยืนเอามือไพล่หลังอยู่ไม่ไกล ยามเห็นเธอ เขาก็หันตัวออกเดินทันที ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว
“ตามข้ามา”
เธอ
