จึงมาที่ถ้ำของเฉินเต้าอีก เมื่อคำนวณเวลาดูแล้วก็พบว่าตั้งแต่ผ่าตัดให้เฉินเต้า นี่ก็ผ่านมาครึ่งเดือนแล้ว ผ่านมานานขนาดนี้ ถึงเวลาที่เธอจะทำให้เฉินเต้าฟื้นขึ้นมาได้แล้ว
วันนี้ ลั่วเหิงที่เอาแต่นับวันรอก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน เพราะเขาอยากเห็นเฉินเต้าหายดี และอดใจรอไม่ไหวที่จะป่าวประกาศให้ทุกคนรู้
ด้วยเหตุนี้ เมื่อครบสิบห้าวัน เขาก็ออกมาเดินวนไปวนมาหน้าถ้ำเพื่อรอเฟิ่งจิ่วแต่เช้าตรู่ เมื่อเห็นเฟิ่งจิ่วเดินทอดน่องมาทางนี้ เขาก็โบกมือเรียกพร้อมกับดวงตาเป็นประกาย
“เฟิ่งจิ่วๆ เร็วเข้าสิ เจ้าอย่ามัวแต่ชักช้า! ข้ารอเจ้านานแล้วนะ”
เธอยิ้มๆ ไม่นานก็เดินมาถึงตรงหน้าเขา “รีบร้อนอะไรกัน? ข้าก็มาแล้วนี่อย่างไร?” เธอเดินผ่านเขาเข้าไปข้างใน พลางถามว่า “พักนี้ไม่มีใครมารบกวนศิษย์พี่เฉินกระมัง?”
“ชิ! เจ้าเองก็ใช่ว่าจะไม่รู้ ตั้งแต่เขาเป็นอย่างนี้ก็ไม่มีใครมาเยี่ยมเขาอยู่แล้ว แน่นอน พวกเราสองคนเป็นข้อยกเว้น”
“ไม่มาก็ดีแล้ว”
เฟิ่งจิ่วบอก เดินมาข้างเตียงแล้วตรวจอาการก่อนเล็กน้อย แล้วจึงค่อยหยิบเข็มเงินออกมา “นี่ก็ครึ่งเดือนแล้ว กระดูกสมานตัวได้ระดับหนึ่งแล้ว ถึงจะยังลงจากเตียงไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็มั่นใจได้แล้วว่ากระดูกจะไม่เคลื่อนง่ายๆ อีก”
สิ้นเสียงของเธอ เข็มเงินก็ทิ่มลงไปบนหัวของเฉินเต้าเบาๆ ผ่านไปไม่นาน คนที่กำลังหลับใหลอยู่ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา…
………………………………….
