าสามคนจะเป็นคนระดับอาจารย์อาในยอดเขาซานหยาง กลับไม่อาจเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของท่านอาจารย์ของพวกเขาได้
ด้วยเหตุนี้ ความกังวลและความสงสัยจึงยังคงวนเวียนอยู่ในใจ กระวนกระวายจนไม่มีสมาธิฝึกบำเพ็ญตน
วันนี้ ทั้งสี่คนนัดดื่มชากันใต้ต้นไม้หน้าถ้ำ หลังจากดื่มชาหมดไปหนึ่งถ้วย นักเล่นแร่แปรธาตุลำดับที่สี่ทำลายความเงียบด้วยการถามว่า “พวกท่านคิดว่าท่านอาจารย์กำลังคิดจะทำอะไรอยู่? หลังกลับมาศิษย์น้องไปพบท่านอาจารย์ครั้งเดียวก็เก็บตัวเงียบแล้ว ถึงแม้พักนี้จะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจกลับไม่สงบเอาเสียเลย”
“นั่นก็ช่วยไม่ได้ ทำได้เพียงรอดูเท่านั้น ตอนนี้ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเราก็ทำผิดกฎไม่ได้ไม่ใช่หรือ?”
“ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านคิดว่าอย่างไร?” นักเล่นแร่แปรธาตุอีกคนหันไปถามต้วนมู่ไป๋ที่เงียบไม่พูดไม่จา
“ก็เหมือนกับที่ศิษย์น้องรองบอก ทุกอย่างยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเรายังทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น”
ต้วนมู่ไป๋ตอบ พลางเก็บซ่อนสายตา ถึงแม้จะรู้จุดประสงค์ของท่านอาจารย์ แต่เกรงว่าพวกเขาคงไม่มีทางขัดขวางให้ทุกอย่างเกิดขึ้นได้ เขาหวังเพียงว่าศิษย์น้องจะไปจากที่นี่เสีย เหตุการณ์อาจารย์สังหารศิษย์จะได้ไม่เกิดขึ้น ทว่า นี่เป็นเพียงการคาดเดาของเขา เขาจะพูดออกไปได้อย่างไรกัน?
พวกเขาดื่มชากันเงียบๆ ในหัวกลับกำลังครุ่นคิดกันไปต่างๆ นานา…
หลายวันต่อมา เพราะภายนอกยอดเขาซานหยางดูสงบสุข เฟิ่งจิ่วเองก็ว่างไม่มีอะไรทำ วันนี้
