าหันไปมองผู้อาวุโสสูงสุด
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มกว้างแล้วหันไปมองผู้อาวุโสสูงสุด “ข้ารู้อยู่แล้วว่าผู้อาวุโสสูงสุดจะต้องอนุญาตให้ศิษย์พี่เฉินอยู่ที่นี่ต่อสักสองสามเดือนแน่ แค่คำร้องขอเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ ผู้อาวุโสสูงสุดก็ดีกับศิษย์พี่เฉินขนาดนี้ จะไม่อนุญาตได้เช่นไรกัน?”
“อะแฮ่ม!”
ผู้อาวุโสสูงสุดกระแอมเบาๆ มองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง แล้วบอกว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ให้เขาอยู่ที่นี่สักสองสามเดือนก่อนก็แล้วกัน! ลำบากพวกเจ้าสองคนดูแลเขาแล้ว”
ขณะกล่าว ก็หยิบยาสองขวดออกมายื่นให้เฟิ่งจิ่ว “นี่เป็นยาที่ข้าหลอมเอง เจ้าเอาไปให้เฉินเต้าที! ให้เขาพักฟื้นดีๆ” สิ้นเสียง ก็หมุนตัวแล้วพาคนเดินจากไป
………………………………….
ตอนที่ 1472 ฟื้น
มองดูพวกเขาจากไป ลั่วเหิงอดถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้ เดินเข้ามาตบไหล่เฟิ่งจิ่ว “เจ้าสุดยอดจริงๆ ไม่นึกเลยว่าจะทำให้ผู้อาวุโสสูงสุดเปลี่ยนใจได้อย่างนี้ เจ้าไม่รู้หรอก เมื่อกี้ข้าพูดตามที่เจ้าบอก แต่เขาไม่ยอมฟัง ยืนยันจะพาเฉินเต้ากลับให้ได้”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ มองยาสองขวดในมือ แล้วยื่นให้เขา “ท่านรับไว้เถิด! พวกเราเข้าไปดูศิษย์พี่เฉินกัน”
เห็นเงาร่างนั้นก้าวเข้าไปข้างใน ลั่วเหิงรีบเดินตามไป
ในยอดเขาซานหยาง ภายนอกดูเหมือนสงบไร้คลื่นลม ทว่า เมื่อซั่งกวนหวั่นหรงเก็บตัวฝึกบำเพ็ญ พวกต้วนมู่ไป๋ก็จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว พวกเขามักรู้สึกว่ากำลังจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น แต่แม้พวกเข
