พื่อซับเลือดที่ไหลซึมจากการผ่าตัดตามคำสั่ง…
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด สติของเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแม้แต่น้อย กระทั่งเห็นเฟิ่งจิ่วใช้เข็มเย็บผ้าสอดด้าย แล้วเย็บปากแผลตรงเอวของเฉินเต้าที่เกิดจากการผ่าตัด เขาอ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีแล้ว
ที่แท้ เนื้อคนก็สามารถเย็บเหมือนเสื้อผ้าได้…
“เอาล่ะ การผ่าตัดเสร็จสมบูรณ์” เฟิ่งจิ่วพ่นลมหายใจเบาๆ การผ่าตัดจัดกระดูกที่ใช้เวลาประมาณสองชั่วยามได้จบลงแล้ว อีกทั้งสถานการณ์ก็ไม่ได้แย่มาก
เดิมทีสามารถฟื้นตัวได้เร็วกว่านี้ นั่นคือใช้สิ่งของดามกระดูกที่เคลื่อนเอาไว้ แต่ทำอย่างนั้นจะเป็นการยุ่งยากเกินไป เมื่อถึงเวลายังต้องผ่าตัดเอาของข้างในออกมาอีก ด้วยเหตุนี้ เธอจึงใช้อีกวิธีหนึ่งแทน
ให้เขาฟื้นตัวตามธรรมชาติ แม้จะช้าไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องผ่าตัดอีกครั้งแล้ว
“สะ เสร็จแล้วหรือ?” ลั่วเหิงพึมพำถาม เห็นเฟิ่งจิ่วพยักหน้ารับ เขาก็ล้มลงไปเหมือนทนไม่ไหวอีกต่อไป
“อ้าว?”
เฟิ่งจิ่วตกใจ มองลั่วเหิงที่หมดสติล้มลงไปอย่างอึ้งๆ นี่มันอะไรกัน?
เธอเดินเข้าไปตรวจอาการเขา ก็พบว่าไม่มีปัญหาอะไรเพียงแค่หมดสติเพราะรับไม่ไหวเท่านั้น เธอจึงไม่สนใจอีก ฉวยโอกาสนี้มาที่โต๊ะเพื่อทำยาขี้ผึง
เธอผสมยาอีกหนึ่งขวด เด็ดใบหญ้าพรายจากในห้วงมิติมาหนึ่งใบมาบดเป็นน้ำ รอจนส่วนผสมของยาเข้ากันแล้วค่อยป้อนให้เฉินเต้ากิน
“จะว่าไปท่านก็โชคดีนะ เข้าไปในดินแดนลับครั้งนี้เด็ดหญ้าพรายมาได้ มีหญ
