มองคนที่หลับไปแล้ว ขณะกำลังจะถอดเสื้อผ้าของเขา ก็ได้ยินเสียงลั่วเหิงก่นด่าด้วยความโมโหดังมาจากข้างนอก
“โอหังเกินไปแล้ว! แต่ละคนไม่มีใครใช้ได้เลย! ไม่นึกถึงตอนที่เจอศิษย์พี่เฉินในอดีตเสียบ้าง ตอนนี้พอเห็นเขากลายเป็นอย่างนี้กลับพากันซ้ำเติมกัน! ใช้ไม่ได้เลยสักคน!”
เฟิ่งจิ่วหันกลับไป มองคนที่กำลังเดินเข้ามา ถามว่า “มีอะไรหรือ? ท่านบอกว่าไปเรียกหมอไม่ใช่รึ? เหตุใดกลับมาคนเดียวเล่า?”
“เหอะ คนพวกนั้นใช้ไม่ได้เลย” เขาเดินเข้ามาด้วยความเดือดดาล บอกว่า “ข้าไปเชิญหมอ แต่ไม่มีใครยอมมาสักคน ต่างบอกว่าหมดหนทางรักษาอะไรทำนองนั้น แค่มาดูสักหน่อยก็ยังไม่ยอม เห็นแก่ผลประโยชน์กันเกินไปแล้ว”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “ไม่เห็นเป็นไร พวกเขาไม่มาก็ดี ท่านมาก็พอ”
“หมายความว่าอย่างไร?” ลั่วเหิงถาม “ข้าไม่มีวิชาแพทย์นะ! ข้าช่วยศิษย์พี่เฉินไม่ได้”
“ไม่ต้องให้ท่านช่วย ท่านช่วยข้าถอดเสื้อผ้าออก จากนั้นก็ประคองเขาไว้ก็พอ ข้าจะจัดกระดูกเขา ขอเพียงจัดกระดูกที่เคลื่อนให้เข้าที่แล้วประคบยาสูตรลับที่ข้าทำขึ้นเอง ไม่ถึงสามเดือนก็จะเห็นเขาลงจากเตียงได้เองแล้ว”
ได้ยินประโยคนี้ ลั่วเหิงตะลึง แล้วหลุดขำพรืด “เจ้าพอเลย หากเจ้ามีความสามารถเช่นนั้นจริงเจ้าก็ไม่ใช่ศิษย์ชั้นล่างแล้วละ”
………………………………….
