ิต ข้าคิดว่าที่นั่นก็เป็นสถานที่ฝึกฝนที่ดีที่สุด ข้าเชื่อว่า ภายใต้สภาพแวดล้อมความเป็นอยู่ที่เลวร้ายเช่นนั้น ความสามารถที่ซ่อนอยู่ในตัวคนเราสามารถถูกกระตุ้นได้ การจะทะลวงขั้นเป็นผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณก็เป็นเรื่องง่ายเช่นกัน เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
ได้ยินประโยคนี้ ซั่งกวนหวั่นหรงอดตัวสั่นเทิ้มไม่ได้ นางมองสีหน้าแปลกๆ ที่ดูอันตรายของท่านอาจารย์ ที่แม้ใบหน้ากำลังยิ้มอยู่แท้ๆ แต่แววตากลับไร้ซึ่งรอยยิ้ม สายตาเช่นนั้น รอยยิ้มเช่นนั้น ล้วนทำให้นางรู้สึกได้ถึงอันตรายอันน่ากลัว ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่างกับเขา
“ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์วางใจได้! ข้าจะทะลวงขั้นเป็นผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณให้ได้ภายในสามเดือน จะไม่ทรยศต่อความคาดหวังของท่านอาจารย์แน่นอน” นางพยายามสงบสติอารมณ์แล้วตอบ จากนั้นก็คารวะ “หากท่านอาจารย์ไม่มีเรื่องอื่นแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน”
“ไปเถิด!” เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วพยักพเยิดให้นางออกไปได้
เมื่อซั่งกวนหวั่นหรงเดินออกจากประตู หัวใจดวงน้อยสั่นไหว ไอเย็นแผ่ลามขึ้นมาจากเท้า ตอนนี้นางมั่นใจแล้วว่าท่านอาจารย์ของนางต้องการชีวิตของนาง!
เพียงแต่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่? เหตุใดเขาจึงอยากได้ชีวิตนาง? ชีวิตนางมีประโยชน์อะไรกับเขา? และเหตุใดต้องรอให้นางกลายเป็นผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณ?
สมองกำลังครุ่นคิด นางเดินออกจากยอดเขาชั้นเก้าอย่างเหม่อลอย กระทั
