บทที่ 754 สมบัติล้ำค่า
แน่นอนว่าพวกเขาไร้ซึ่งความกล้าหาญ และอาจกล่าวโต้กลับว่า ‘ทั้งหมดที่เจ้าเข้าใจนั้นผิดเพี้ยน สิ่งที่ขงจื๊อกล่าวเอาไว้มิได้หมายความเช่นนั้น’
หากอาจารย์ผู้เฒ่ากล้าโต้เถียงเรื่องนี้กับนาง เย่อวี๋หรานก็กล้าที่จะโต้ตอบกับเขาในศาล
เย่อวี๋หรานลอบคิดในใจ ‘ขอโทษด้วย ฉันมาจากศตวรรษที่ 21 ยุคแห่งความรุ่งโรจน์ของทรัพยากร สิ่งสุดท้ายที่ฉันจะกลัวคือ การถกเถียง’
ร้อยสำนักประชันกัน ร้อยบุปผาบานสะพรั่งได้มิใช่เพราะ ‘การโต้วาที’ หรอกหรือ?
นั่นเป็นเพราะยิ่งถกเถียงกันมากก็ยิ่งเข้าใจมากขึ้น
อย่างไรก็ตาม เย่อวี๋หรานประเมิน ‘ผู้อาวุโส’ ตรงหน้านี้ต่ำเกินไป
อย่ามองเพียงอายุและหน้าที่รับผิดชอบการรับรายงานตัวศิษย์ใหม่เท่านั้น แต่ความจริงแล้วเขาคือ ‘อาจารย์อาวุโส’ หรือ ‘ผู้เฒ่าสวี’ ที่ผู้คนต่างเรียกขาน เขาถือได้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่าของสำนักศึกษาจั้วโจวแห่งเมืองผู่โซ่ว
นายอำเภออวี้หงซิ่นเขียนจดหมายแนะนำตัวให้จูชีก็บอกกล่าวอย่างนั้นไม่ใช่หรือว่ามีอาจารย์จากเมืองหลวงซุกซ่อนอยู่ในสำนักศึกษา
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เขาไม่ทราบก็คืออาจารย์อาวุโสจากเมืองหลวงที่อยู่ที่นี่คือ ‘ผู้เฒ่าสวี’
และเมื่อเย่อวี๋หรานเริ่มเปิดประเด็น ‘ความแปลกใหม่’ จึงถือเป็นความน่าสนใจของผู้เฒ่าสวีทันที
เวลานี้เขาถึงกับตกตะลึง ‘เจ้าถึงกับเข้าใจสิ่งที่ขงจื๊อสอนสั่งได้งั้นหรือ!’
เขาคิดเสมอว่าสิ่งที่ขงจื๊อกล่าวหมายความว่า ‘ไม่ว่าผู้
